جهان صنعت نیوز – اجرای این برنامه بر عهده دکتر شاهین بهرامنژاد، مجری و کارشناس فرهنگ عامه، بود و ناخدا علی ستوده، عبدالرسول حسینی و محسن سناسیری، از شروهخوانان برجسته جنوب، به شروهخوانی پرداختند. سید عبدالحمید هاشمی نیز با نوازندگی نی، شروهخوانان را همراهی کرد.
در آغاز برنامه، پس از مثنویخوانی از اشعار مولانا، دکتر بهرامنژاد با اشاره به پیشینه این آوای باستانی، شروه را چنین توصیف کرد: «شروه مثل آهیست که از جگرِ نمکخوردهٔ جنوب برمیخیزد؛ بُنگِ بلندی بیتکلف و بیساز، که انگار مردی تهِ سکوتِ شب، رو به باد دریا، دوبیتیِ جدایی را دستبهسینه میسپارد به آسمان.»
وی با اشاره به پیوند شروه با اقلیم جنوب افزود: «چه میشود کرد؟ جنوب است، دریا هست، هُرم هست، داغی آفتاب و خولیسِ شرجی و شروه، درد را شریف میکند.» از فایز تا مفتون؛ پشتوانه ادبی شروه در جنوب
بخش مهمی از هویت شروه، در پیوند آن با شعر و دوبیتیهای شاعران و دوبیتیسرایان نامآشنای جنوب شکل گرفته است. در این میان میتوان از شاعرانی چون فایز، مفتون، نادم، باکی و کوهی یاد کرد؛ شاعرانی که اشعارشان در حافظه شفاهی مردم جنوب و در سنت شروهخوانی جایگاهی ماندگار یافته است.
شروه در واقع تنها یک شیوه آوازخوانی نیست؛ بلکه روایتی موسیقایی از شعر، اندوه، دلتنگی، عشق، فراق و زیست مردم جنوب است و دوبیتیهای شاعران این منطقه طی سالها، بخش مهمی از مواد شعری این آیین را شکل دادهاند.
هر یک از شروهخوانان نیز در بخش ابتدایی برنامه، حدود ده دقیقه و با سبک و شیوه خاص خود به اجرای شروه پرداختند. گردهها؛ شیوههای گوناگون شروهخوانی
در ادامه، مجری برنامه درباره «گرده»ها توضیح داد و گفت: «در جنوب شروه به شیوههای متفاوتی خوانده میشود که به آن گرده میگویند.»
به گفته او، گردهها گاه نام مکان بر خود دارند؛ مانند دشتیاتی، دشتستانی، شبانکارهای، شُنبهای و چاهکوتاهی؛ گاه نام قومی خاص را یدک میکشند؛ مانند حاجیونی، جتکی و زنگی؛ و گاه به نام فرد مؤلف یا صاحب آن سبک شناخته میشوند؛ مانند عامَسین، علی کلسین، کل کَرَم، زنگویی، نجاتی، بخشی و شریفیان.
بهرامنژاد در ادامه از هر یک از شروهخوانان خواست یک گرده منحصربهفرد اجرا کنند. نخست، با یادکردی از جهانبخش …
