به گزارش اقتصادنیوز، منصور بیطرف، روزنامهنگار اقتصادی، در هممیهن نوشت: روز پنجشنبه رسانه های چین از درگذشت ژو رونگ جی، نخست وزیر اسبق چین در سن 97 سالگی خبر دادند.
این خبر در رسانه های ایران اصلا بازتابی نداشت، شاید به این خاطر بود او را اصلا نمیشناختند. من هم از او شناخت زیادی نداشتم، فقط اسمش را و اینکه او نقش مهمی در ورود چین به سازمان تجارت جهانی داشت می دانستم. اما وقتی که به مطالعه درباره این فرد پرداختم فهمیدم که به درستی او را "مهندس اصلاحات اقتصاد چین" مینامند. اگر دنگ شیائوپینگ "معمار اصلاحات چین" بود ، او کسی بود که این اصلاحات را به نحو احسن جانمایی کرد. می گویند که در طول 77 سال حکومت حزب کمونیست چین این کشور هشت نخستوزیر داشته است. اما تنها دو نفر از آنها -ژائو زییانگ و ژو رونگجی- شایسته دریافت اعتبار برای خیزش اقتصادی چین هستند.
ژو رونگ جی ، سرگذشت عجیبی داشت ، دانش آموز و دانشجوی ممتاز و در عین حال منتقد سیاست های اقتصادی مائو در دهه 1950 . به همین خاطر وقتی مبارزه مائو علیه روشنفکران - که برچسب طرفداران امپریالیسم ، بورژوا و غرب زده ( به اصطلاح خودمان) - آغاز شد او یکی از افرادی بود که این برچسب بر پیشانی وی خورد و او راهی باز اموزی اجباری شد. هر چند بعد از مدت کوتاهی برگشت او در انقلاب فرهنگی مائو دوباره همان سرنوشت قبل برای او تکرار شد . یعنی تبعید به شهرستان دور و بازآموزی اجباری!
بعد از فوت مائو و بازگشت دنگ شیائوپینگ بود که ورق هم برای او برگشت . بازگشت او به کمیته سیاسی حزب کمونیست و سپس شهردار شدن شانگهای در سال 1987 راه را برای پیاده کردن افکار او باز کرد. او در آنجا به عنوان اصلاحطلبی کارآمد در حوزه اقتصاد، عضو وفادار حزب و مخالف سرسخت فساد شهرت یافت. او همچنین توجه دنگ را به خود جلب کرد. به همین خاطر پس از استعفای ژائو زی یانگ پس از اتفاق دردناک میدان تیان آن من ، دنگ شیائوپینگ دنبال کسی میگشت که بتواند اصلاحات اقتصادی چین را به اتمام برساند و او کسی نبود جز ژو رونگ جی . بنابراین، در سال 1991 دنگ، ژو را به سمت معاون نخستوزیر شورای دولتی منصوب کرد. کمتر از دو سال بعد، ژو به کمیته دائمی دفتر سیاسی حزب پیوست و معاون اجرایی نخستوزیر شد—سمتی که عملاً او را به مسئول اصلی اقتصاد چین تبدیل میکرد. او خیلی …
