شاید در دورانی که کارکنان مسنتر تمام تمرکز و هدف خود را بر بازنشستگی معطوف کرده بودند، انتشار چنین اخباری با واکنش چندانی مواجه نمیشد. اما با توجه به چالشهای این روزها و پساندازهای ناکافی بازنشستگی و تمایل افراد به ادامه کار برای تامین آینده خود، بسیاری از این کارکنان توان مالی خانهنشین شدن و بیکاری را ندارند. خواه این وضعیت نتیجه خروج داوطلبانه و خواه ناشی از اخراجهای اجباری باشد، باید به کارکنانی که از مهارت و انگیزه کار کردن برخوردارند، فرصت حضور در بازار کار داده شود؛ فارغ از اینکه در چه سنی هستند یا چقدر به زمان بازنشستگی خود نزدیک شدهاند. با توجه به اینکه هوش مصنوعی جنبههای متعددی از فرآیند اجرای هر نقش شغلی را سادهسازی میکند، این فناوری قطعا میتواند به تسهیل امور برای این دسته از کارکنان مسنتر نیز کمک کند. با این وجود، همچنان باید مراقب باشیم که پیشرفتهای این فناوری چگونه ممکن است مانع از پویایی و پیشرفت بخشهایی از نیروی کار شود. مدیریت تغییر با برنامهریزی دقیق
مقالهای که توسط مرکز تحقیقات بازنشستگی دانشگاه بوستون، به سرپرستی «جفری سانزنباکر» منتشر شده، تلاش کرده تجربه نیروی کار مسنتر را در شرایط جدید بازار کار بسنجد. این پژوهش دادههای بسیار جالب توجهی را ارائه میدهد:
یافتهها نشان داد کارکنان ۵۵ سال به بالا که در صنایع درگیر با هوش مصنوعی فعالیت دارند، در مقایسه با دوره پیش از عرضه چتجیپیتی (در نوامبر ۲۰۲۲)، ۲۵ درصد بیشتر احتمال دارد شغل خود را (خواه داوطلبانه و خواه به اجبار) ترک کنند. این تغییر و جابهجایی، بیش از همه در میان برنامهنویسان کامپیوتر مشهود بود.
تحلیل این دادهها این فرضیه را مطرح میکند که تمام افرادی که شغل خود را به واسطه فراگیر شدن هوش مصنوعی …
