پایگاه خبری جماران: به مناسبت روز جهانی عکاس به سراغ یکی از پیشکسوتان عکاسی خبری رفتیم. چون میان هیاهوی مراسمها، دیدارها و پروتکلهای رسمی، همیشه حضور دوربینهایی را حس میکنیم که وقایع را به تصویر میکشند. اما کمتر کسی به پشتِ این دوربینها فکر میکند؛ به کسانی که دهههاست بیوقفه، راویِ تاریخِ انقلاب و لحظات معنویِ این مکان مقدس بودهاند. «امرالله عزیزنیا» یکی از همین راویانِ بیادعاست. عکاسی که از سال ۱۳۷۰ دوربین خود را به حرم امام برده و از آن زمان تا امروز، شاهدِ آمد و شدِ رؤسای جمهور، مسئولان بلندپایه و زائران دلسوخته از دریچه لنز دوربینش بوده است. او نه تنها یک عکاس خبری، بلکه به گواه کلامش، یک «خادم» است که عشق به امام و شهدا، او را در این مسیر ماندگار کرده است.
او بیپرده و صریح از سختیهای حرفهای میگوید که شاید از چشم بسیاری پنهان مانده است؛ از جایگاه عکاسان که بهزعم او، «سنگرسازان بیسنگرِ» عرصه خبر هستند؛ کسانی که گاه با بیمهریهایی روبهرو میشوند که گویی تخصص و سالها تجربه آنها را به هیچ میانگارند. اما وقتی لنز دوربینش را از چهرههای رسمی و مسئولان برمیگرداند، گویی روح تازهای در کارش دمیده میشود؛ با عشقی خالصانه از لذتِ ثبتِ نابترین لحظاتِ حضور مردم در کنار ضریح سخن میگوید؛ همان لحظاتی که زائرانِ سادهدل، فارغ از هرگونه تشریفات، با چشمانی اشکبار و دلی لرزان، حاجتهای خود را در آستانهی این حریم مطهر میجویند.
مشروح گفتوگوی خبرنگار جماران با امرالله عزیزنیا را در ادامه میخوانید:
ابتدا خودتان را کامل معرفی کنید و بفرمایید از چه زمانی و با چه انگیزهای به دنبال عکاسی رفتید؟
بنده امرالله عزیزنیا متولد سال ۱۳۴۵ هستم. از اواخر سال ۱۳۵۹ و اوایل سال ۱۳۶۰ عکاسی را در عکاسخانه شروع کردم. سال ۱۳۶۴ که به سربازی رفتم، در منطقه هم کار عکاسی میکردم. پس از آن هم تا سال ۱۳۷۰ عکاسخانه اجاره میکردم و عکاسی داشتم.
از چه سالی به حرم مطهر امام خمینی(س) …
