بازگشت محسن نامجو به ایران پس از نزدیک به دو دهه زندگی در خارج از کشور، تنها یک اتفاق شخصی و هنری نبود و خیلی زود به موضوعی سیاسی در فضای رسانهای و شبکههای اجتماعی تبدیل شد؛ تا جایی که بخشی از جریانهای مخالف جمهوری اسلامی ایران نیز به این تصمیم واکنشی عصبی نشان دادند.
نامجو که سالها خارج از ایران زندگی کرده، پیش از بازگشت اعلام کرده بود از ادامهی زندگی در غربت خسته شده و میخواهد باقی زندگی خود را در کنار خانواده و نزدیکانش بگذراند. او در نهایت به ایران بازگشت؛ تصمیمی که با توجه به سابقهی خروجش از کشور و محکومیت قضایی او در سالهای گذشته، برای بسیاری غیرمنتظره بود.
اما واکنشها به همینجا ختم نشد. بخشی از رسانهها و چهرههای مخالف جمهوری اسلامی، بازگشت نامجو را با تردید و انتقاد نگاه کردند و حتی آن را در چارچوب سیاست احتمالی دولت برای بازگرداندن چهرههای خارج از کشور تحلیل کردند. برخی از این واکنشها بهگونهای بود که گویی بازگشت یک هنرمند به کشور، نه تصمیمی شخصی، بلکه اتفاقی ناخوشایند برای این جریان مخالف تلقی شده است.
در یکی از واکنشهای صریح، حتی از این گفته شد که جمهوری اسلامی در حال «جذب حداکثری» مخالفان است، در حالی که اپوزیسیون گرفتار «دفع حداکثری» …
