مهران امیرحسینی مدرس دانشگاه در یادداشتی با عنوان «استعفا یا سناریوی فرسایش؟» که در اختیار انصاف نیوز قرار داده، نوشت:
شایعه استعفای مسعود پزشکیان دوباره به فضای سیاسی کشور برگشته است. شایعهای که این بار با اظهاراتی درباره احتمال کنارهگیری رئیسجمهور جدیتر دنبال شد. اما خود پزشکیان صریح و بدون ابهام اعلام کرد که استعفا نمیدهد و قصدی برای کنارهگیری از ریاستجمهوری ندارد. این موضع روشن رئیسجمهور را باید کنار موضع رسمی دفتر رهبری درباره اظهارات مطرحشده قرار داد. موضعی که ادعاهای کذب درباره استعفای رئیسجمهور را رد کرد.
وقتی از بالاترین سطح نظام بر ضرورت حمایت از دولت و پرهیز از تضعیف آن تأکید میشود ادامه فضاسازی درباره استعفا و اختلاف و بنبست دولت را نمیتوان صرفاً یک خبر عادی سیاسی تلقی کرد. مسئله فقط این نیست که پزشکیان استعفا میدهد یا نمیدهد. مسئله مهمتر فضایی است که پیرامون این شایعات ساخته میشود و اینکه چه جریانی از تبدیل اختلافات سیاسی به یک دو قطبی فرساینده سود میبرد. آنهم در زمانی که کشور در بحران درگیری مستقبم نظامی و تبعات اقتصادی ان مواجه است. برای فهم این روند باید هدف بانیان دو قطبی سازی را رصد کرد.
جریان پایداری و نیروهای نزدیک به آن جدیتر از یک رقابت معمول سیاسی اهداف خود را دنبال میکنند. بحث بر سر مخالفت با دولت یا نقد رئیسجمهور نیست. مخالفت سیاسی حق هر جریان و نقد دولت هم بخشی از سازوکار طبیعی سیاست است. مسئله زمانی آغاز میشود که یک جریان سیاسی به جای اینکه منتظر قضاوت مردم بماند تلاش کند سرمایه اجتماعی دولت را فرسوده کند و جامعه را به این نتیجه برساند که اساساً از سیاست و انتخابات چیزی نصیبش نمیشود.
اگر مردم به این جمعبندی برسند که دولت هیچ اختیاری ندارد و هیچ اتفاقی قرار نیست تغییر کند بخشی از جامعه طبیعی است که بیش از گذشته از سیاست فاصله بگیرد. آن وقت انتخابات به میدان رقابت گروههایی تبدیل میشود که سازمان سیاسی افراطی و بدنه رأی اندک ولی ثابتتری دارند.
انتخابات مجلس اخیر نمونه روشنی از اهمیت این مسئله بود. مشارکت در انتخابات دوازدهمین دوره مجلس حدود ۴۱ درصد بود و در تهران حتی پایینتر از این میزان قرار گرفت. چنین سطحی از مشارکت فقط یک عدد در جدول نتایج انتخابات نیست. وقتی بخش بزرگی از جامعه در …
