به گزارش سرویس فرهنگی تابناک؛ انتشار تصاویر زنان متهم در پروندههای قضایی، همیشه با حاشیههایی همراه بوده است؛ اما آنچه در سالهای اخیر بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفته، پوششی است که این زنان هنگام حضور مقابل دوربینها یا در مقرهای انتظامی بر تن دارند. در تازهترین مورد، تصویر متهم زن در پرونده قتل مرحوم حمیدرضا رجبزاده با پوشش چادر منتشر شد و همین موضوع بار دیگر این پرسش را مطرح کرد که آیا برای رعایت حجاب شرعی یک متهم زن، الزاماً باید چادر بر سر او گذاشت؟ پلیس در توضیح این موضوع اعلام کرده است که الزامی برای چادر سر کردن افراد وجود ندارد، اما از آنجا که متهم زن باید حجاب شرعی داشته باشد و در این پرونده، متهم پوشش مناسبی نداشته، از پوششی استفاده شده که برای چنین مواقعی پیشبینی شده و آن پوشش نیز چادر بوده است. این توضیح البته یک پرسش مهمتر را پیش روی افکار عمومی قرار میدهد: اگر متهم حجاب مناسبی نداشت، چرا تنها راهکار موجود باید چادر باشد؟ حفظ حجاب شرعی، حتی در مورد فردی که به اتهامی بازداشت شده، موضوعی جدا از نوع پوشش است. طبیعتاً نمیتوان گفت چون فردی متهم است، دیگر نباید ضوابط پوشش در محیط انتظامی یا قضایی درباره او رعایت شود. اما از سوی دیگر، رعایت حجاب الزاماً به معنای استفاده از چادر نیست. یک مانتوی ساده، بلند و پوشیده همراه با مقنعه، میتواند همان کارکرد را داشته باشد؛ بدون آنکه چادر بهعنوان «لباس مخصوص متهمان زن» در ذهن مخاطب تثبیت شود. وقتی چادر ناخواسته کنار واژه «متهم» قرار میگیرد چادر برای بخش مهمی از زنان ایرانی صرفاً یک تکه پارچه یا وسیلهای برای رعایت حجاب نیست؛ بلکه انتخابی آگاهانه و نوعی پوشش هویتی و فرهنگی است. بنابراین، استفاده مکرر از چادر برای زنانی که پیش از بازداشت چنین پوششی نداشتهاند، میتواند ناخواسته تصویری نادرست ایجاد کند. در سالهای گذشته نیز نمونههای مشابهی دیده شده است؛ از متهمانی که با پوشش متفاوتی در جامعه حضور داشتند اما پس از بازداشت، مقابل دوربینها با چادر ظاهر شدند تا پروندههایی که متهمان زن در جریان دادگاه با چادر دیده شدند. مشکل دقیقاً از جایی آغاز میشود که مخاطب، بارها و بارها تصویر یک زن متهم یا مجرم را با چادر میبیند. تکرار این تصویر، بهویژه …
