خلاصه اینکه بازیکنان ایرانی چند دوره قبل، از ویترین جام جهانی به اروپا رفتند، در ادامه همچنان درهای اسپانیا و آلمان باز بود و پس از آن عمدتاً راهی ترکیه، قطر، امارات و روسیه شدند. اما پس از ۲۰۲۶، هیچ بازیکن ملیپوشی راهی یک لیگ اروپایی نشده است.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، وداع آرام و غیرمنتظره مهدی طارمی با فوتبال اروپا و بازگشت او به فوتبال آسیا را میتوان نمادی بدون روتوش از عقبگرد فوتبال ایران دانست. عقبگردی که چند سال است در میان بیاعتنایی ارکان اصلی فوتبال، آغاز شد و حالا به شکلی آشکار و غیرقابل انکار، مقابل دیدگان همه قرار دارد.
حال سوال این است که آیا انتقال مهاجم ۳۴ ساله ایرانی از المپیاکوس یونان به الوصل امارات، اتفاقی عجیب و شوکهکننده بود؟ جواب منفی است. آیا کوچ او از فوتبال اروپا به آسیا و حضور در لیگ امارات، موضوع مهمی است؟ حتماً! به خصوص که او یک فصل دیگر با المپیاکوس قرارداد داشت. در هر حال برای مجموعهای از پرسشها و پاسخها، دلایل مهم و قابل تأملی وجود دارد.
با این اوصاف، آنچه اوضاع را نگرانکننده جلوه میدهد، تصمیم بهترین لژیونر فوتبال کشورمان در یک دهه اخیر، برای حضور در لیگ امارات نیست. فوتبال ایران در سالهای اخیر به صورت چراغ خاموش، از اولین دوربرگردان بازگشت تا از مسیر پیشرفت و صدور بازیکن به لیگهای بهتر و معتبر خارج شود.
تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی ۲۰۲۶، به مهمترین و اصلیترین خواستهاش که صعود از مرحله گروهی بود، نرسید. آنهم در جام جهانی که برای نخستینبار با حضور ۴۸ تیم برگزار شد. گرچه بعد از ناکامی در صعود و بازگشت تیم ملی به ایران، شاهد اتفاقات جالبتری بودیم. امیر قلعهنویی و همکارانش در کادرفنی تیم ملی، بارها از دستاوردهایی که تیم ملی در آمریکا داشته، صحبت کردند. اما در حقیقت، تیم ملی صاحب دستاوردی واقعی نشد. نهتنها صعود از گروه اتفاق نیفتاد بلکه برای کشورهایی چون ایران، یکی از مهمترین دستاوردها از جام جهانی میتواند معرفی یک یا چند بازیکن بااستعداد و آیندهدار به فوتبال دنیا باشد، که تیم ملی در این پارامتر نمرهای بالاتر از صفر به خود اختصاص نداد! بیشتر بخوانيد: رضاییان بهترین بازیکن آسیایی جام جهانی نبود
فاصله میان «ویترین جام جهانی» و «بازار بعد از جام جهانی»، برای فوتبال ایران آنقدر …
