به گزارش رکنا، برای مخاطب ایرانی، سوخو-۲۴ تنها یک جنگنده بمبافکن روسی نیست؛ بلکه یکی از مهمترین هواپیماهای تهاجمی نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران به شمار میرود. این هواپیما که از دهه ۱۳۷۰ وارد خدمت ایران شد، طی سالهای اخیر همواره در مأموریتهای نظامی، تمرینهای مشترک و عملیاتهای برونمرزی نقش مهمی داشته است. نام سوخو-۲۴ بار دیگر پس از درگیریهای اخیر منطقه و گزارشهایی درباره استفاده از آن در عملیات علیه پایگاه آمریکایی العدید قطر بر سر زبانها افتاد.
سوخو-۲۴ (Sukhoi Su-24) که با نام ناتو «Fencer» شناخته میشود، یک بمبافکن تاکتیکی دو سرنشینه و دوموتوره ساخت اتحاد جماهیر شوروی است. طراحی این هواپیما از اواخر دهه ۱۹۶۰ آغاز شد و نخستین پرواز آن در سال ۱۹۷۰ انجام گرفت. هدف اصلی از ساخت سوخو-۲۴، ایجاد جنگندهای بود که بتواند در هر شرایط آبوهوایی، شب و روز و با پرواز در ارتفاع بسیار پایین از دید رادارها پنهان مانده و اهداف زمینی را با دقت بالا منهدم کند.
یکی از شاخصترین ویژگیهای سوخو-۲۴، استفاده از بالهای متغیر (Swing Wing) است. این فناوری اجازه میدهد زاویه بالها بسته به شرایط پرواز تغییر کند؛ در سرعتهای پایین بالها بازتر هستند تا برخاست و فرود آسانتر شود و در سرعتهای بالا به عقب جمع میشوند تا مقاومت هوا کاهش یابد و سرعت افزایش پیدا کند.
مشخصات فنی سوخو 24
سوخو-۲۴ حدود ۲۲ متر طول و نزدیک به ۱۸ متر دهانه بال در حالت باز دارد. وزن خالی آن حدود ۲۲ تن است و حداکثر وزن برخاست آن به بیش از ۳۹ تن میرسد.
این هواپیما از دو موتور توربوفن Saturn AL-21F-3A بهره میبرد که هر کدام حدود ۱۱۲ کیلونیوتن رانش با پسسوز تولید میکنند. حداکثر سرعت سوخو-۲۴ در ارتفاع بالا ۱.۶ ماخ (حدود ۱۷۰۰ کیلومتر بر ساعت) است و برد عملیاتی آن با مخازن سوخت داخلی به بیش از ۱۱۰۰ کیلومتر میرسد؛ البته با سوختگیری هوایی یا مخازن خارجی، این برد به شکل قابل توجهی افزایش پیدا میکند.سوخو-۲۴ توان حمل حدود ۸ تن انواع مهمات را روی هشت جایگاه حمل سلاح دارد. این جنگنده قادر است بمبهای سقوط آزاد، بمبهای هدایتشونده لیزری، موشکهای هوا به سطح، موشکهای ضد …
