همشهری آنلاین- فاطمه عباسی: اینجا، جایی که بزرگسالان برای طی کردن یک مسیر معنوی و ایدئولوژیک قدم برمیدارند، کودکان یک ماجراجویی بیسابقه را کشف میکنند. مسیر ۸۰ کیلومتری نجف تا کربلا برای آنها نه با شمارش عمودها، که با شمارش خوراکیهای نذری و دستهای مهربانی که بهسویشان دراز میشود، معنا پیدا میکند.
برای این لشکر کوچک، موکبها ایستگاههای بازی و استراحتاند و پرچمهای سیاه، نشانههای یک راه هیجانانگیز. اینجا حافظه یک نسل در حال ساخته شدن است؛ حافظهای که بوی اسپند موکبها، طعم چای شیرین عراقی و خستگی شیرین رسیدن به مقصد را در خود ثبت میکند. اربعین برای این نسل، قصهای نیست که در آینده برایشان تعریف کنند؛ یک تجربه زیسته است که همین حالا با تمام وجودشان لمس میکنند و در آن، مفاهیم انتزاعی «ایثار» و «عشق» به تجربهای ملموس تبدیل میشود.
اما …
