به گزارش همشهری آنلاین، پانزده سال پس از اکران، «راندن» امروز یکی از مهمترین فیلمهای قرن بیستویکم به شمار میرود؛ اثری که گاسلینگ را به یک ستاره سینما تبدیل کرد و جایگاه رفن را بهعنوان یکی از جسورترین مؤلفان سینمای معاصر تثبیت کرد. اما به گفته رفن، هنگام ساخت فیلم تقریباً هیچکس به موفقیت آن باور نداشت.
او در گفتوگویی عنوان کرد: تقریباً همه از فیلم متنفر بودند. تا شب نمایش فیلم در جشنواره کن، بعضیها میخواستند اسمشان از تیتراژ حذف شود.
پیش از آنکه صحبت به «راندن» برسد، رفن درباره فیلم جدیدش «جهنم خصوصی او» سخن گفت؛ اثری که نخستین فیلم بلند او در نزدیک به یک دهه گذشته است. داستان فیلم درباره زنی جوان است که در چشماندازی شهری، آیندهنگر و غرق در نورهای نئونی زندگی میکند و نخستین فیلم رفن پس از یک بحران پزشکی بسیار خطرناک به شمار میرود؛ بحرانی که به گفته خودش، بیش از ۲۰ دقیقه مرگ بالینی را تجربه کرده بود.
او گفت: این اتفاق باعث شد نسبت به مفهوم زمان کاملاً آگاه شوم. اگر قرار است از زمانی که داری استفاده کنی، باید درست انتخابش کنی؛ چون وقتی تمام شود، دیگر تمام شده است.
رفن توضیح داد که «جهنم خصوصی او» واکنشی به سرگرمیهای مبتنی بر الگوریتم است و معتقد است سینما باید مخاطب را به چالش بکشد، نه اینکه صرفاً او را راضی نگه دارد. او گفت: سینما فقط محلی برای سرگرمی نیست؛ جایی است برای به اشتراک گذاشتن رؤیاها.
این فیلم در جشنواره کن واکنشهایی کاملاً دوگانه دریافت کرد؛ موضوعی که رفن ظاهراً از آن استقبال میکند. او در این گفتگو یادآوری کرد که حتی «راندن» نیز، که امروز یک اثر کلاسیک مدرن محسوب میشود، زمانی از سوی بسیاری از افرادی که در ساخت آن نقش داشتند، نادیده گرفته میشد.
به گفته او، نمایش فیلم در جشنواره کن همهچیز را تغییر داد. رفن جایزه بهترین کارگردانی را از آن خود کرد و «راندن» مسیر تبدیل شدن به یکی از مهمترین فیلمهای دوران خود را آغاز کرد. اما رسیدن به آن نقطه، داستانی پر از یک لحظه احساسی در خودروی گاسلینگ گرفته تا نارضایتی مدیران استودیو …
