برای درک دشواری کاهش وزن، باید صدها هزار سال به عقب برگردیم. بسیاری از واکنشهای زیستی که امروزه کاهش وزن را دشوار میکنند، زمانی به اجداد ما کمک میکردند در زمان کمبود و نبود غذا زنده بمانند. چربی ذخیرهشده در بدن، محافظی ضروری در برابر گرسنگی بود؛ اما در دنیای امروز که غذاهای پرکالری بهراحتی در دسترس هستند و تحرک بدنی اغلب اختیاری است، این سازوکارهای بقا برخلاف تلاشهای ما برای کاهش وزن عمل میکنند. بدن کاهش وزن را تهدید میداند
وقتی وزن بدن کاهش مییابد، مغز این تغییر را بهعنوان یک تهدید تفسیر میکند. پیامهای بازگشت به وزن قبلی افزایش مییابد، میل شدید به غذا شدت مییابد و بدن مقدار انرژی مصرفی را کاهش میدهد. این واکنشها برای حفظ سوخت در زمان کمبود غذا تکامل یافتهاند، اما در دنیای امروز، دسترسی آسان به غذاهای ارزان و پرکالری و سبک زندگی کمتحرک، این سازوکارهای مفید باستانی را به موانعی سرسخت تبدیل کرده است.
این سازوکارهای در همه انسانها وجود دارد، اما شدت آنها در افراد مختلف متفاوت است و به ژنتیک، سن و وضعیت هورمونی بستگی دارد. مغز وزن قبلی را به خاطر میسپارد
پژوهشگران دانشگاه کپنهاگ که نتایج مطالعه خود را در مجله سِل/ Cell منتشر کردهاند، میگویند: مغز ما سازوکارهای قدرتمندی برای حفظ وزن بدن دارد و به خاطر میسپارد که وزن بدن قبلاً چقدر بوده است. برای اجداد ما، این ویژگی به این معنا بود که اگر در زمان سختی وزن کم میکردند، بدنشان در زمان فراوانی میتوانست به وزن معمول خود بازگردد. اما برای انسان امروزی، این به معنای آن است که مغز و بدن هر افزایش وزنی را به یاد میسپارند و آن را بهعنوان سطح جدیدی که باید از آن دفاع کنند، در نظر میگیرند. همین پدیده توضیح میدهد که چرا بسیاری از افراد پس از پایان رژیم، وزن ازدسترفته را دوباره بهدست میآورند. این نشانه ضعف اراده نیست؛ بلکه بدن ما کاری را انجام میدهد که برای زندهماندن در طول تاریخ یاد گرفته است، یعنی در برابر کاهش وزن مقاومت میکند. داروهای کاهش وزن؛ امید اما نه درمان قطعی
به گفته پژوهشگران داروهای جدید کاهش وزن اگرچه امیدوارکننده هستند، درمان قطعی محسوب نمیشوند. داروهای کاهش وزن مانند ویگووی (Wegovy) و مانجارو (Mounjaro) با تقلید از هورمونهای رودهای که به مغز، پیام کاهش اشتها میفرستند، امید جدیدی ایجاد کردهاند. اما همه افراد به این داروها پاسخ نمیدهند. برای برخی، عوارض جانبی ادامه درمان را دشوار میکند و برای برخی دیگر، داروها اصلاً تأثیری ندارند. همچنین اغلب پس از قطع درمان، سامانه بدن دوباره خود را تحمیل میکند و وزن ازدسترفته بازمیگردد.
این داروها معمولاً برای افرادی با شاخص توده بدنی (BMI) بالای ۳۰ یا افرادی با شاخص توده بدنی بالای ۲۷ که به بیماریهای مرتبط با چاقی مبتلا هستند، تجویز میشوند و باید با نظارت پزشک مصرف شوند.
با این حال، پژوهشهای جدید در زمینه چاقی و سوختوساز بدن نوید میدهد که درمانهای آینده بتوانند پیامهای بازگشت به وزن قبلی را حتی پس از پایان دوره درمان کاهش دهند. سلامتی فقط به وزن نیست
پژوهشها نشان میدهد که سلامتی به معنای وزن خوب نیست. ورزش، خواب کافی، تغذیه متعادل و سلامت روان، همگی میتوانند سلامت قلب و سوختوساز بدن را بهبود بخشند، حتی اگر عدد روی ترازو تغییر چندانی نکند.
چاقی فقط یک مشکل فردی نیست؛ برای مقابله با ریشههای آن به رویکردی در سطح جامعه نیاز است. سرمایهگذاری در وعدههای غذایی سالمتر در مدارس، کاهش تبلیغات فستفود برای کودکان، طراحی شهرها بهگونهای که پیادهروی و دوچرخهسواری بر استفاده از خودرو اولویت داشته باشد، و استانداردسازی حجم غذا در رستورانها، از جمله اقداماتی هستند که میتوانند تفاوت ایجاد کنند.
دانشمندان همچنین به مراحل کلیدی اوایل زندگی، از بارداری تا حدود هفت سالگی، که سامانه تنظیم وزن کودک بسیار انعطافپذیر است، توجهی ویژه دارند. پژوهشها نشان داده است که آنچه والدین میخورند، نحوه تغذیه نوزادان و عادات اولیه زندگی، همگی میتوانند نحوه کنترل اشتها و ذخیره چربی توسط مغز را برای سالهای آینده شکل دهند. چاقی تقصیر شما نیست
اگر برای کاهش وزن تلاش کردهاید، اما در حفظ وزن کاهشیافته موفق نبودهاید، بدانید که تنها نیستید و این تقصیر شما نیست. چاقی یک شکست شخصی نیست، بلکه یک وضعیت زیستی است که تحت تأثیر مغز، ژنها و محیط زندگی ما شکل میگیرد.
کارشناسان توصیه میکنند بهجای رژیمهای سخت و کوتاهمدت، تغییرات تدریجی و پایدار مانند افزایش پیادهروی روزانه، کاهش مصرف قند و اولویتدادن به خواب کافی را در سبک زندگی خود ایجاد کنید؛.
خبر خوب این است که پیشرفتهای علوم اعصاب و داروسازی، فرصتهای تازهای برای درمان ایجاد کردهاند و راهبردهای پیشگیری میتوانند چشمانداز نسلهای آینده را دگرگون کنند. مغز حریفی سرسخت است، اما با تکیه بر علم، پزشکی و سیاستهای هوشمندانه، ما در حال تغییر قوانین این بازی هستیم.
