این تفاوتها از سنین پایین تشخیصپذیر هستند و برخلاف کودکان غیراوتیستیک، با افزایش سن بهبود نمییابند. این یافتهها به تشخیص زودهنگام و طراحی مداخلات مؤثرتر کمک میکند.
پژوهشگران یکی از جامعترین مطالعات را در زمینه پردازش چهره در کودکان اوتیستیک (مبتلا به اوتیسم) انجام دادند. آنها دریافتند که مغز این کودکان، چهرهها را متفاوت از سایرین پردازش میکند.
این مطالعه که در مجله نِیچِر مِنتال هِلث/ Nature Mental Health منتشر شده، نشان میدهد که سیگنالهای مغزی مرتبط با تشخیص چهره در کودکان اوتیستیک، کمتر متمایز هستند و برخلاف کودکان غیراوتیستیک، با افزایش سن بهبود نمییابند.
بسیاری از افراد اوتیستیک تماس چشمی کمتری برقرار میکنند یا از نگاه مستقیم به چهرهها اجتناب میورزند. همچنین تشخیص چهره یا شناسایی حالات عاطفی در چهرهها برای آنها دشوارتر است. پژوهشگران دهههاست که این تفاوتها را بررسی میکنند، اما بیشتر مطالعات قبلی فقط مناطق خاصی از مغز را بررسی میکردند. مطالعهای در مقیاس کامل مغز
در این مطالعه جدید، پژوهشگران به سرپرستی جیمز مکپارتلند (James McPartland) از مرکز مطالعات کودک دانشگاه یِیل، با استفاده از الکتروانسفالوگرافی (EEG) که امواج مغزی را ثبت میکند، سیگنالهای مغزی را از ۱۲۸ الکترود قرارگرفته روی پوست سر جمعآوری کردند. این رویکرد به آنها اجازه داد تا تصویر کاملتری از پردازش چهره در مغز بهدست آورند.
مکپارتلند تحقیقات قبلی را به تخمین ترافیک یک شهر با یک دوربین نصبشده در یک خیابان خاص تشبیه میکند و میگوید: رویکرد جدید ما بیشتر شبیه مشاهده ترافیک کل شهر از بالا است. تفاوت در پردازش چهره از سنین پایین
پژوهشگران با استفاده از دادههای طرح پژوهشی کنسرسیوم نشانگرهای زیستی اوتیسم، فعالیت مغزی کودکان اوتیستیک و غیراوتیستیک را در هنگام نگاه به تصاویر چهرهها و اشیا ثبت کردند. سپس با بهرهگیری از یادگیری ماشین، الگوهای فعالیت مغزی را تحلیل کردند تا تشخیص دهند که شرکتکنندگان به چهره نگاه میکنند یا به شیء.
نتایج نشان داد که سامانه هوش مصنوعی بهراحتی میتوانست تشخیص دهد که کودکان غیراوتیستیک چه زمانی به چهره نگاه میکنند، اما این تشخیص برای کودکان اوتیستیک دشوارتر بود. همچنین در کودکان غیراوتیستیک، با افزایش سن، تشخیص الگوهای مرتبط با چهره دقیقتر میشد، اما این بهبود در کودکان اوتیستیک مشاهده نشد. شروع تفاوتها؛ زودتر از آنچه تصور میشد
این یافتهها درک دانشمندان را از زمان شروع تفاوتها در پردازش چهره در اوتیسم دگرگون میکند. بیشتر تحقیقات قبلی بر روی نشانگری به نام N۱۷۰ (نوعی واکنش الکتریکی در مغز که حدود ۱۷۰ هزارم ثانیه پس از دیدن چهره رخ میدهد) متمرکز بودهاند. این نشانگر در افراد اوتیستیک با تأخیر همراه است؛ اما مطالعه جدید نشان میدهد که این تفاوتها حتی پیش از این بازه زمانی آغاز میشوند. اهمیت مداخله زودهنگام
پژوهشگران تأکید دارند که حمایت از کودکان اوتیستیک برای درک حالات عاطفی چهرهها، زمانی مؤثرتر است که در سنین پایین و همزمان با ظهور این تفاوتهای رشدی ارائه شود.
مکپارتلند میگوید: زندگی در شرایطی که درک اطلاعات موجود در چهره دیگران برایتان دشوار است، از بازی در زمین تا مصاحبه شغلی را تحت تأثیر قرار میدهد. این یکی از حوزههای حیاتی است که برای بسیاری از افراد اوتیستیک مشکل ایجاد میکند. گامی به سوی تشخیص زودهنگام با ابزارهای زیستشناختی
در حال حاضر، تشخیص اوتیسم بر اساس رفتار انجام میشود و هیچ ابزار تشخیصی مبتنیبر زیستشناسی در دسترس نیست. پژوهشگران امیدوارند که درک بهتر از تفاوتهای پردازش چهره، به توسعه ابزارهای تشخیصی جدید و شناسایی افرادی که بیشتر از مداخلات مانند آموزش مهارتهای اجتماعی بهره میبرند، کمک کند.
مکپارتلند در پایان میگوید: این اولین گام در معرفی یک ابزار تشخیصی جدید بر پایه زیستشناسی است.
