این فناوری از دو روش نوری استفاده میکند. نخست، فلومتری داپلر لیزری که با تاباندن نور لیزری کمتوان، تغییرات جریان خون در ریزرگها را اندازهگیری میکند. دوم، طیفسنجی فلورسانس که با بررسی نور منتشرشده از بافت، اطلاعاتی درباره فعالیت متابولیکی سلولها به دست میدهد. ترکیب این دو نوع داده به پژوهشگران اجازه میدهد تصویری دقیقتر از واکنشهای فیزیولوژیک بدن داشته باشند.
برای آزمایش این ایده، ۱۳۲ فرد بزرگسال ۱۸ تا ۹۴ ساله از ۱۹ کشور در مطالعه شرکت کردند. پژوهشگران دادههای بهدستآمده از حسگر را با نتایج یک پرسشنامه استاندارد ۲۱ سوالی درباره افسردگی، اضطراب و استرس مقایسه کردند.
نتایج نشان داد، مدلهای یادگیری ماشین مبتنی بر ترکیب چندین شاخص میتوانند افراد دارای علائم مرتبط با استرس را از افراد فاقد این علائم تا حدی تفکیک کنند. در این میان، تغییرپذیری جریان خون در ریزرگها و ویژگیهای مربوط به فعالیت متابولیکی بافت، نقش مهمی در عملکرد مدل داشتند. سن، جنسیت، شاخص توده بدنی و ضربان قلب نیز با افزایش خطر علائم مرتبط با استرس ارتباط نشان دادند.
اهمیت این پروژه شاید بیش از آنکه در جایگزین کردن روانپزشک یا پرسشنامهها باشد، در ایجاد یک منبع اطلاعاتی جدید باشد. اگر این فناوری در مطالعات آینده دقیقتر شود، ابزارهای پوشیدنی میتوانند به افراد و متخصصان کمک کنند تغییرات وضعیت روانی را در طول زمان و بدون آزمایشهای تهاجمی زیر نظر بگیرند.
به این ترتیب، شاید در آینده ساعت یا حسگری که روی پوست قرار میگیرد، تنها ضربان قلب و تعداد قدمها را اندازه نگیرد؛ بلکه بتواند سرنخهایی از فشار روانی بدن را نیز ثبت کند و زنگ هشدار زودهنگامی برای تغییرات سلامت روان باشد.
