به گزارش مشرق ، باشگاه استقلال این روزها بیش از آنکه به خاطر عملکرد فنیاش خبرساز باشد، به واسطه قراردادهای خارجی، فسخ قراردادها و ارقام سنگین ارزی که در سالهای اخیر به باشگاه تحمیل شده، در کانون توجه قرار گرفته است؛ قراردادهایی که وقتی کنار عملکرد برخی بازیکنان قرار میگیرند، یک سؤال جدی را پیش روی مدیران باشگاه و البته مالک استقلال قرار میدهند: چه کسی بر نحوه خرج شدن میلیونها دلار در استقلال نظارت میکند؟
داستان فقط درباره یک بازیکن یا یک قرارداد نیست. موسی جنپو، داکنز نازون، آدان، مونیر الحدادی، رستم اشورماتوف، یاسر آسانی و چند بازیکن خارجی دیگر، مجموعهای از قراردادها را تشکیل میدهند که ارقام آنها در مجموع به میلیونها دلار میرسد و بخشی از آنها نیز اکنون به جای زمین فوتبال، سر از پروندههای فسخ، مطالبات و اختلافات مالی درآوردهاند.
جنپو؛ شاهکار قراردادی یا اشتباه چند میلیون دلاری؟
نام موسی جنپو شاید بیش از هر بازیکن دیگری نماد قراردادهای پرحاشیه استقلال شده باشد.
بر اساس گزارشهای منتشرشده، قرارداد این بازیکن مالیایی با استقلال حدود ۳.۶ میلیون دلار بوده و ۴۰۰ هزار دلار حق امضا نیز برای او در نظر گرفته شده است؛ یعنی ارزش اسمی این قرارداد به حدود ۴ میلیون دلار میرسد؛ چیزی نزدیک به ۷۵۰ میلیارد تومان.
اما قسمت عجیبتر ماجرا زمانی است که قرارداد جنپو در استقلال را با شرایط او پس از جدایی مقایسه کنیم.
گزارشهای اخیر از عقد قرارداد جنپو با یک باشگاه یونانی با دستمزدی حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ هزار یورو در سال حکایت دارد؛ در برخی گزارشها حتی رقم ماهانه حدود ۲۰ هزار یورو عنوان شده است.
یعنی بازیکنی که در استقلال با قراردادی چند میلیون دلاری مواجه بوده، در مقصد جدید با رقمی به مراتب پایینتر به فوتبال خود ادامه میدهد. هرچند این اختلاف به خودی خود اثباتکننده تخلف نیست، اما این فاصله آنقدر بزرگ است که نمیتوان از کنار آن ساده عبور کرد و قطعاً چیزی جز سوء مدیریت ناکارآمدی نمیتواند باشد.
سؤال ساده است: ارزشگذاری جنپو در استقلال بر چه مبنایی انجام شد؟ اگر پاسخ فنی وجود دارد، باید منتشر شود و اگر پاسخ اقتصادی وجود دارد، باید ارائه شود؛ و اگر هیچکدام وجود ندارد، چرا استقلال برای چنین قراردادی متعهد شده است؟
مورد جنپو …
