تیمی به رهبری «سونگ چئول جونگ»، از کالج پزشکی دانشگاه ملی سئول در کره جنوبی، بیش از ۱۰۰۰ بیمار را طی چهار سال پیگیری کردند و سطح آلودگی هوا را با فعالیت بیماری ثبت شده در بیش از ۱۲۰۰۰ ویزیت سرپایی مقایسه کردند.
از شش آلاینده اصلی هوا، ذرات ریز قویترین ارتباط را با تشدید علائم نشان دادند.
افزایش خطر به ویژه پس از بیش از دو هفته قرار گرفتن در معرض آلاینده ها قابل توجه بود.
محققان گفتند که این ذرات ریز میتوانند از ریهها به جریان خون منتقل شوند و در آنجا ممکن است مولکولهای مضری را تحریک کنند که میتوانند منجر به استرس سلولی، آسیب DNA و التهاب شوند.
آنها گفتند که مطالعات بیشتری برای تعیین اینکه آیا بهبود کیفیت هوا میتواند فعالیت آرتریت روماتوئید را کاهش دهد یا خیر، مورد نیاز است.
اما بر اساس این یافتهها، نویسندگان به افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید توصیه میکنند که از قرار گرفتن طولانی مدت در معرض کیفیت پایین هوا، به ویژه هنگامی که سطح PM۲.۵ بالا است، خودداری کنند.
جونگ گفت: «این یکی از بزرگترین مطالعاتی است که از روشهای قوی برای ارتباط آلایندههای هوا با فعالیت بیماری آرتریت روماتوئید استفاده میکند.»
وی در ادامه می افزاید: «با توجه به افزایش سطح آلایندههای هوا، این نتایج پیامدهای بالینی، بیولوژیکی و بهداشت عمومی قابل توجهی دارند. آنها همچنین بیشتر تأکید میکنند که مواد استنشاقی ممکن است پیامدهای گستردهای برای خطر و پیشرفت آرتریت روماتوئید و شاید سایر بیماریهای خودایمنی داشته باشند.»
