به گزارش تجارت نیوز، چندی پیش داود کشوری، رئیس انجمن صنفی گچکاران استان قم، در انتقاد از روندهای کنترلی و بازرسی درباره کارگران ساختمانی گفته است: «اگر قرار است این روند ادامه پیدا کند، دیگر یک پابند الکترونیکی هم به پای کارگران ببندید تا هر لحظه بدانید کجا هستند!» این جمله، اگرچه در ظاهر یک کنایه صنفی است، اما عمق مسالهای را نشان میدهد که سالهاست میان کارگران ساختمانی و سازمان تأمین اجتماعی وجود دارد؛ مسالهای که در یک سوی آن، سازمان از ضرورت احراز هویت و شناسایی کارگران واقعی سخن میگوید و در سوی دیگر، کارگران از حذف، قطع بیمه و طولانی شدن صف انتظار گلایه دارند.
آخرین اطلاعات منتشرشده از سوی سازمان تأمین اجتماعی در مهر ۱۴۰۴ نشان میدهد بیش از ۶۰۰ هزار کارگر ساختمانی بیمهشده فعال هستند و حدود ۱۳۰ هزار نفر نیز از مزایای مستمری استفاده میکنند. سازمان در همان گزارش تأکید کرده که به دلیل کسری منابع، امکان پوشش همه متقاضیان وجود ندارد.
در مقابل، آمارهای منتشرشده از تشکلهای کارگری و رسانهها از ابعاد بزرگتر این شکاف حکایت دارد. بنا بر آمارهای اعلام شده در سالهای اخیر ۵۰۰ هزار کارگر ساختمانی در صف انتظار بیمه قرار دارند. اما در برخی برآوردهای جدیدتر، با احتساب کارگرانی که بیمهشان قطع شده، شمار کارگران ساختمانی فاقد پوشش به حدود ۸۰۰ هزار نفر رسیده است. این اختلاف آماری خود بخشی از بحران است؛ چراکه هنوز یک تصویر شفاف، بهروز و مورد توافق از تعداد واقعی کارگران ساختمانی، بیمهشدگان، بیمهشدگان حذفشده و افراد در صف انتظار وجود ندارد. آمار رسمی از مرگ و میر کارگران ساختمانی به تفکیک منتشر نمیشود
مشکل بیمه کارگران ساختمانی را نمیتوان جدا از خطرات شغلی این گروه بررسی کرد. ساختمان یکی از پرخطرترین بخشهای بازار کار ایران است و آمارهای رسمی نیز این واقعیت را تأیید میکند.
معاون روابط کار وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی در سال ۱۴۰۲ اعلام کرده بود که حدود ۵۰ درصد فوتیهای ناشی از حوادث کار مربوط به کارگاههای ساختمانی است. در همان سال، ۳۴۰ کارگر در حوادث ساختمانی جان خود را از دست دادند و حدود ۳۸ درصد حوادث کار نیز در کارگاههای ساختمانی رخ داده بود.
برای سال ۱۴۰۳، پزشکی قانونی از یکهزار و ۹۸۶ فوت ناشی از حوادث محیطهای کاری خبر داد. در …
![[کامران نرجه] ذینفعان تأمین اجتماعی صبور باشند](/news/u/2026-08-23/ettelaat-n4nc3.jpg)
