به گزارش تجارت نیوز، ماجرا در ظاهر عجیب است! کشوری که میلیونها تن شمش، اسلب و دیگر محصولات زنجیره فولاد را صادر میکند، چرا باید برای واردات فولاد ارز خرج کند؟
انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران در آمار ۸ ماهه سال ۱۴۰۴ اعلام کرده بود که نزدیک به ۶۵۰ میلیون دلار محصول فولادی وارد کشور شده است؛ بخش عمده این رقم به انواع ورق اختصاص داشت. طی این بازه، حجم واردات نسبت به مدت مشابه سال قبل ۴۲ درصد کاهش یافته و از یک میلیون و ۹ هزار تن به ۵۸۵ هزار تن رسیده بود، اما همچنان سهم بالای ورق در سبد واردات قابلتوجه است.
در همان دوره، آمار انجمن نشان میداد رشد صادرات بیش از آنکه حاصل فروش محصولات نهایی باشد، از صادرات مواد اولیه و محصولات میانی نیرو گرفته است. بهعبارت ساده، ایران در بخش ابتدایی زنجیره، مازاد تولید دارد؛ اما هرچه به محصول نهایی، دقیق و سفارشی نزدیک میشویم، دست صنعت کوتاهتر میشود.
هر ورق وارداتی، فولاد خاص نیست
البته نباید تمام ورقهای وارداتی را «فولاد خاص» نامید. بخشی از واردات، شامل ورق گرم، سرد و گالوانیزهای است که مشابه داخلی هم دارد. آمار ۱۰ ماهه سال ۱۴۰۳ انجمن فولاد نشان میداد واردات ورق گرم با رشد ۲۳ درصدی به ۴۲۲ هزار تن رسیده، در حالیکه واردات ورق سرد و گالوانیزه بهترتیب ۲ و ۵ درصد کاهش یافته بود.
بنابراین، بخشی از واردات ممکن است نه بهدلیل نبود فناوری، بلکه در نتیجه قیمت، سیاست ارزی، تعرفه، تأخیر در تحویل یا در دسترس نبودن ابعاد موردنظر مصرفکننده انجام شود.
اما بخش دیگری از نیاز بازار واقعاً تخصصی است؛ ورقهایی با ترکیب شیمیایی کنترلشده، ضخامت بسیار دقیق، کیفیت سطحی بالا یا قابلیت شکلپذیری و جوشپذیری مشخص. خودروساز، سازنده مخزن تحت فشار، تولیدکننده تجهیزات …
