روزنامه دنیای اقتصاد نوشت: اخبار میدان نبرد در سال جاری عموما به نفع کییف بود. پس از پشت سر گذاشتن یک سال دشوار برای تطبیق با شرایط و گذراندن سختترین زمستان جنگ تا به امروز، نیروهای اوکراینی موفق شدند تهاجم بهاره روسیه را متوقف کنند.
از آن زمان، پیشرویهای زمینی مسکو به کندترین سرعت خود از سال گذشته میلادی رسیده و همین دستاوردهای ناچیز نیز به قیمت تلفات سنگین نیروهای روس به دست آمده است. در عین حال، با توجه به اینکه استراتژی خط مقدم اوکراین بر پایه واگذاری بخشهای کوچکی از خاک در ازای تحمیل تلفات جبرانناپذیر به دشمن بنا شده است، این وضعیت یک پیروزی برای کییف محسوب میشود.
توانمندیهای جدید اوکراین در حملات دوربرد نیز به همان اندازه حائز اهمیت بوده است. این تسلیحات برای نخستین بار دامنه جنگ را به عمق خاک روسیه کشاندهاند. اکنون شهروندان عادی روسیه نیز تبعات این درگیری را به شکل تورم، کمبود سوخت و نابودی انبارهای توزیع کالا در بخشهای وسیعی از کشورشان احساس میکنند و خطوط تدارکات نظامی در عمق خاک روسیه مختل شده، شبهجزیره کریمه دیگر به سختی قابل سکونت است و دریای آزوف نیز برای کشتیرانی ناامن شده است.
طبیعتا مسکو نیز به این حملات پاسخ متقابل میدهد. توماس ای. گراهام، پژوهشگر مسائل روسیه و عضو پیشین شورای امنیت ملی آمریکا، در یادداشت خود برای روزنامه نیویورک تایمز اشاره می کند که دوطرفه بودن این آسیبها به این معناست که اکنون زمان مناسبی برای دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکاست تا تلاشهای میانجیگرانه خود را از سر بگیرد و دو طرف را به سوی آتشبس سوق دهد.
این ایده شاید تا چند هفته پیش منطقی و عملی به نظر میرسید. اما هال برندز ستوننویس بلومبرگ و استاد ممتاز کرسی هنری کیسینجر در دانشکده مطالعات بینالمللی پیشرفته دانشگاه جانز هاپکینز در یادداشت اخیر خود استدلال کرده که در مقطع کنونی، هرگونه تلاش برای مذاکره به احتمال زیاد با شکست مواجه خواهد شد، چراکه ولادیمیر پوتین متوجه تغییرات عمدهای شده که به نفع او در حال شکلگیری است.
تصمیم غیرمنطقی واشنگتن برای آغاز یک جنگ علیه ایران، ذخایر موشکهای رهگیر پاتریوت آمریکا را به شدت کاهش داد. این موشکها تنها سیستم در دسترس اوکراین برای سرنگونی مداوم موشکهای بالستیک بودند. درست …
