[امیرحسین نادری] درس «بزمر» برای اروپا

این رویداد که پس از هفته‌ها نگرانی اهالی روستای هزارنفری بزمر و هشدار صریح تهران رخ داد، نشان داد قدرت بازدارندگی ایران دیگر در مرزهای غرب آسیا محصور نیست و محاسبات امنیتی حتی در حاشیه ناتو را نیز تغییر داده است. آمریکا و رژیم صهیونیستی با تجاوز نظامی به ایران در پی تضعیف جمهوری اسلامی بودند، اما آنچه در بزمر دیده شد، خلاف آن را نشان داد.

دهکده بزمر سال‌ها با صدای هواپیماهای بلغاری کنار آمده بود. بسیاری از اهالی در پایگاه کار می‌کنند و پرواز جنگنده‌های «سوخو-۲۵» برایشان منظره‌ای آشناست. اما وقتی پارلمان صوفیه در اواخر ژوئیه استقرار حداکثر هشت هواپیمای سوخت رسان آمریکایی و ۲۵۰نیروی نظامی را تصویب کرد، فضا عوض شد. ظرف دو روز بیش از ۳۰۰۰ امضا جمع شد و اعتراض‌های آرام شکل گرفت. پیر زن ۷۸ساله‌ای به الجزیره گفت هر روز می‌لرزد و دعا می‌کند جنگ به روستا نرسد؛ دوستش افزود کودکان هم قربانی «جاه‌طلبی حریصان» خواهند شد. شهردار مستقل روستا بارها به دولت اعلام کرده است که مردم اطلاعات دقیق درباره تهدید و تضمین امنیت می‌خواهند، نه شعار. حتی دولتی که مدعی بود «خطر حضور هواپیماهای آمریکایی بسیار پایین» است، نتوانست ترس مردم را بخواباند.

ایران از ابتدا هشدار داده بود استفاده از خاک بلغارستان برای پشتیبانی از عملیات آمریکا و رژیم صهیونیستی، حمایت از تجاوز است. گزارش فایننشال‌تایمز به نقل از منابع ایرانی هم نشان داد نیروهای ایران در صورت تشدید تجاوز واشنگتن، دارایی‌های آمریکا در جنوب‌شرقی اروپا، ازجمله بلغارستان را ارزیابی کرده‌اند. وزارت خارجه ایران پس از خروج هواپیماها بار دیگر تأکید کرد با مردم بلغارستان مسئله‌ای ندارد، اما هر اقدامی که حمایت از تجاوز نظامی تلقی شود، حق پاسخ را برای تهران محفوظ می‌گذارد. همین اندازه از قطعیت کافی بود تا مأموریت زودتر از موعد پایان یابد. وزیر دفاع بلغارستان اعلام کرد سوخت رسان های آمریکا رفته‌اند و رئیس‌جمهورش نیز گفت فعلاً این مأموریت تمام شده است. آمریکا علت را «نیازهای عملیاتی دیگر» خواند، واقعیت سیاسی اما روشن‌تر است: هزینه سیاسی و امنیتی میزبانی از ابزار جنگ آمریکا، از فایده‌اش بیشتر شده است .

این تصویر، قدرت فرامنطقه‌ای ایران را عیان می‌کند. سال‌ها تبلیغ می‌شد توان موشکی و پهپادی تهران حداکثر پایگاه‌های آمریکا در …