به گزارش میگنا رسانه اول بهداشت و سلامت روان ایران فابینگ (Phubbing) ترکیبی از دو واژه انگلیسی Phone به معنای تلفن همراه و Snubbing به معنای بیاعتنایی یا نادیدهگرفتن است.
فابینگ به رفتاری گفته میشود که فرد در جریان یک تعامل اجتماعی، به جای توجه و پاسخگویی به فرد حاضر، به تلفن همراه خود مشغول میشود. این رفتار میتواند شامل نگاهکردن مکرر به صفحه تلفن، پاسخدادن به پیامها، بررسی شبکههای اجتماعی یا استفاده از تلفن در هنگام گفتوگو باشد.
به بیان عفت حیدری روانشناس اجتماعی و دارنده نشان فرهنگ یار تاب آوری ایران فابینگ نوعی اختلال در توجه و ارتباط میانفردی است که در آن تلفن همراه، تعامل حضوری را تحتالشعاع قرار میدهد. تکرار این رفتار میتواند احساس طردشدگی، بیاهمیتی، نارضایتی و کاهش کیفیت رابطه را در فرد مقابل ایجاد کند.
تعریف علمی فابینگ همسر
فابینگ همسر به الگوی تکرارشوندهای از بیتوجهی به همسر گفته میشود که در آن یکی از زوجین هنگام حضور، گفتوگو یا انجام فعالیت مشترک، توجه خود را به تلفن همراه معطوف میکند و از مشارکت کامل در تعامل زناشویی بازمیماند.
در فابینگ همسر، تلفن همراه مانند یک «شخص سوم» وارد رابطه میشود و جریان ارتباط عاطفی میان زوجین را مختل میکند. این رفتار ممکن است به صورت نگاهکردن مداوم به تلفن، پاسخدادن به پیامها برای بررسی تلفن دیده استفاده از شبکههای اجتماعی در زمان مشترک یا قطع گفتوگو برای بررسی تلفن دیده شود.
از دیدگاه روانشناختی، فابینگ همسر میتواند احساس نادیدهگرفتهشدن، طردشدگی و کاهش ارزشمندی را در همسر ایجاد کند و با کاهش صمیمیت، رضایت زناشویی و کیفیت ارتباط همراه شود. **میزان تکرار، زمان بروز و واکنش همسر در تعیین شدت این رفتار اهمیت دارد.
در فابینگ فرد حاضر، توجه خود را به تلفن همراه معطوف میکند. در فابینگ، فرد ممکن است بهطور مکرر صفحه تلفن همراه خود را بررسی کند، پیامها را بخواند، در شبکههای اجتماعی جستوجو کند، به اعلانها پاسخ دهد یا …
