به گزارش خبرنگار اجتماعی خبرگزاری دانشجو، دریاچه ارومیه دوباره آب گرفته است؛ خبری که در روزهای اخیر با تیترهایی درباره افزایش تراز آب و حتی شکسته شدن رکوردهای چند ساله منتشر شد و بار دیگر امیدها برای بازگشت این پهنه آبی را زنده کرد.
اما میان «پرآبتر شدن دریاچه» و «احیای دریاچه» فاصلهای جدی وجود دارد.
شینا انصاری در گفتوگو با SNNTV تأکید میکند که بارشهای خوب امسال در شمالغرب کشور و افزایش سطح آب دریاچه، به معنای پایان بحران نیست و دریاچه ارومیه همچنان تا تراز اکولوژیک فاصله دارد. کد ویدیو دانلود ویدیو فیلم اصلی بحران ارومیه یکشبه ایجاد نشد
آنچه امروز به عنوان بحران دریاچه ارومیه شناخته میشود، حاصل یک اتفاق مقطعی نیست؛ بلکه نتیجه سالها تغییر در وضعیت حوزه آبریز دریاچه است.
به گفته انصاری، توسعه شتابزده در حوزه آبریز دریاچه، افزایش سطح زیرکشت، رشد تعداد چاههای غیرمجاز و کاهش حقابه دریاچه از مهمترین عواملی بودهاند که در طول زمان وضعیت این اکوسیستم را به نقطه بحرانی رساندهاند.
در کنار این عوامل، مداخلات انسانی و طرحهای عمرانی نیز بر شرایط طبیعی دریاچه اثر گذاشتهاند؛ مجموعهای از تغییرات که شاید در کوتاهمدت چندان محسوس نبود، اما در یک بازه چند دههای، توازن آبی دریاچه را به هم زد.
سرانجام در اوایل دهه ۱۳۹۰، شدت بحران به اندازهای رسید که دولت در سال ۱۳۹۲ ستاد احیای دریاچه ارومیه را تشکیل داد؛ ستادی با حضور دستگاههای مختلف که برای نجات این پهنه آبی، پروژههای متعددی را در دستور کار قرار داد. ۲۷ پروژه برای احیا؛ اما چرا کافی نبود؟
در چارچوب برنامههای ستاد احیای دریاچه ارومیه، حدود ۲۷ پروژه تعریف شد؛ پروژههایی که بخش قابلتوجهی از آنها ماهیت سختافزاری …
![[کامران نرجه] ذینفعان تأمین اجتماعی صبور باشند](/news/u/2026-08-23/ettelaat-n4nc3.jpg)
