به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، عمل امام، روشنگر منطق و اساس هر نوع عملکردنی است. اگر نور مطلق امام به ظلمات زمین پا نهاده، از برای نمایاندن و روشن کردن راه و طریقه عملکردن و راهرفتن بر ما است. عملِ مؤمن در میزان «مماثلت» ش با عمل و روح عمل امام است که مشروع و خیر و معروف است. عمل امام حسین بن علی (ع) تحت همین قاعده است. بعض از فقها در ابواب امر به معروف و نهی از منکر میکوشیدند بگویند عمل امام حسین (ع) استثنا است؛ قاعده تقیه است و قیام بالسیف استثنا بر قاعده است. امام در رساله تقیه خود روی همان مبنای فوقالذکر به این رای فقیهان حمله کرد و فرمود؛ عمل امام حسین (ع) هم حجت است و استثنا نیست. بلکه الگو و قاعده عمل تواند بود.
تمام حرکت عظیم سیدالشهدا و یارانش فرع بر یک اعلام سیاسی اصیل و صریح به عرض و طول کل تاریخ است. بعد از آنی که فشارها بر سیدالشهدا برای بیعت با یزید زیاد شد؛ مولا عبارتی فرمود:
«یَزِیدُ رَجُلٌ فَاسِقٌ شَارِبُ اَلْخَمْرِ قَاتِلُ اَلنَّفْسِ اَلْمُحَرَّمَةِ مُعْلِنٌ بِالْفِسْقِ وَ مِثْلِی لاَ یُبَایِعُ بِمِثْلِهِ» (اللهوف ج۱: ۲۱)
یزید اهلفسق است؛ آن هم آشکارا. «همچون منی با همچون اویی بیعت نمیکند». کاربست کلمه «مثل» اینجا قابل تامل است. بله؛ باز هم مثل یزیدها و مثل حسینهایی خواهند بود و قاعده آن است که مثل حسینها هیچگاه …
