به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، تلویزیون در سالهای اخیر بارها تلاش کرده است با بازگرداندن شخصیتها و مجموعههای قدیمی، بخشی از خاطرات مخاطبان دهههای گذشته را زنده کند؛ اما «کارآگاه علوی» از آن دست مجموعههایی است که خودِ نامش برای بسیاری از مخاطبان یادآور یک دوره خاص از سریالسازی تلویزیون است.
فصل اول این مجموعه در سال ۱۳۷۵ به کارگردانی حسن هدایت روی آنتن رفت و با ترکیب متفاوت ژانر پلیسی، معمایی و روایت تاریخی توانست جای خود را در میان سریالهای خاطرهانگیز تلویزیون باز کند. احمد نجفی با بازی در نقش کارآگاه علوی، چهرهای را ساخت که برای مخاطبان آن سالها به یکی از شخصیتهای شناختهشده تلویزیونی تبدیل شد.
دوازده سال بعد، فصل دوم در سال ۱۳۸۷ ساخته شد و بار دیگر مخاطبان را با همان شخصیت و فضای تاریخی همراه کرد. اکنون پس از نزدیک به دو دهه، فصل سوم این مجموعه به تلویزیون بازگشته است. قسمت اول؛ بازگشت به تهران قدیم
قسمت نخست فصل سوم، مخاطب را بار دیگر وارد فضای تاریخی ایران میکند؛ قصه از اواسط سال ۱۳۱۹ آغاز میشود؛ دورهای حساس که کشور در آستانه تحولات مهم سیاسی و اجتماعی قرار دارد.
ویژگی مهم «کارآگاه علوی» از همان ابتدا این بوده که پرونده جنایی را از بستر تاریخی آن جدا نمیکند. قتل، تعقیب، راز و معما صرفاً ابزاری برای ایجاد هیجان نیستند، بلکه قرار است مخاطب را با فضای اجتماعی و سیاسی زمانه نیز همراه کنند.
در فصل سوم نیز همین الگو ادامه دارد. کارآگاه علوی درگیر پروندههایی میشود که در کنار وجه معمایی، بخشی از مناسبات و اتفاقات آن دوره را بازتاب میدهند. در کنار شخصیت آشنای علوی، نسل تازهای از خانواده علوی نیز وارد داستان شدهاند تا روایت، تنها تکرار فرمول فصلهای گذشته نباشد. نوستالژی؛ مهمترین برگ برنده
یکی از نکات قابل توجه در واکنش به قسمت اول، توجه مخاطبان به وجه نوستالژیک سریال است. بازگشت نام «کارآگاه علوی» برای نسلی که فصل نخست را در دهه ۷۰ دیده، خود یک اتفاق رسانهای محسوب میشود.
آنچه از مجموعه قدیمی در ذهن مخاطب مانده، فضای تهران قدیم، پروندههای معمایی، مناسبات اداره تأمینات …
