به گزارش سلامت نیوز به نقل از اعتماد:
عدالت آموزشی سالهاست یکی از مهمترین مطالبات نظام تعلیم و تربیت کشور به شمار میرود؛ مطالبهای که تحقق آن، تنها با ساخت مدرسه یا افزایش تعداد کلاسهای درس ممکن نیست. عدالت آموزشی زمانی معنا پیدا میکند که کیفیت آموزش، امکانات استاندارد، فناوریهای نوین، فضای مناسب یادگیری و معلمان توانمند، بدون توجه به محل زندگی یا شرایط اقتصادی، در اختیار همه دانشآموزان قرار گیرد. آنچه در این میان اهمیت پیدا میکند، نگاه دولتها به مقوله آموزش است و اهمیت آن در پرورش نسلهای آینده. شاید در حرف، آموزش از ارکان اصلی همه دولتها بوده باشد، اما چیزی که در عمل دیده میشود، فقدان مدیریت قوی در این حوزه بوده است. یکی از برنامههای اصلی دولت چهاردهم، پررنگ کردن بحث آموزش و برنامهریزی در جهت تقویت این امر در همه ارکان آموزشی بود. دانشآموزان، معلمان و مدارس، سه بال اصلی این حوزه به حساب میآیند که در دو سال گذشته، دولت چهاردهم با اجرای همزمان طرحهای عمرانی، ارتقای کیفیت آموزش، هوشمندسازی مدارس و بهبود وضعیت معلمان، کاهش فاصله میان مناطق برخوردار و کمتر برخوردار در برنامه توسعه عدالت آموزشی که از ابتدای دولت در دستور کار قرار گرفته بود، سعی کرد اقداماتی تاثیرگذار در حوزه آموزش انجام بدهد. نهضت توسعه عدالت آموزشی به عنوان یکی از اولویتهای راهبردی دولت وفاق ملی، با هدف گسترش فرصتهای برابر آموزشی، ارتقای پوشش تحصیلی، کاهش بازماندگی از تحصیل و تضمین دسترسی عادلانه دانشآموزان به آموزش باکیفیت، در دستور کار وزارت آموزش و پرورش قرار گرفت. سازمان نوسازی، توسعه و تجهیز مدارس کشور با توجه به مسوولیتی که در این حوزه دارد، با تکیه بر رویکرد «نهضت توسعه عدالت در فضا و تجهیزات آموزشی و پرورشی با مشارکت مردم» تلاش کرد مدرسهسازی را از یک فعالیت صرفا عمرانی به یک حرکت ملی، مردمی و تحولآفرین تبدیل کند.
توسعه فضاهای آموزشی و ارتقای ایمنی مدارس
مهمترین ماموریت و اولویت اصلی سازمان نوسازی در این دوره؛ نهضت توسعه عدالت آموزشی با تمرکز بر ساماندهی مدارس کانکسی، مدارس سنگی ناایمن، کلاسهای پرتراکم، تکمیل پروژههای نیمهتمام، افزایش سرانه آموزشی مناطق کمبرخوردار، توسعه فضاهای دانشگاه فرهنگیان و پژوهشسراهای دانشآموزی بوده است. استانداردسازی …
