به گزارش جام جم آنلاین؛ بهترین شخصی که میتواند درباره این موضوع صحبت کند خود اکبر عبدی است. او کمدی را ژانری ساده و سطح پایین نمیدانست. عبدی در گفتگویی که با شبکه آیفیلم داشت تأکید کرده بود که کمدی جدیترین ژانر سینماست، از نگاه او بازیگر کمدی باید موقعیت و نقش خود را کاملاً جدی بگیرد تا تماشاگر آن را باور کند و در نتیجه بخندد. عبدی حتی دشواری کمدی را بیشتر از آن چیزی میدانست که معمولاً در سینمای ایران تصور میشود و معتقد بود تعداد بازیگران واقعاً موفق در این ژانر در هر فرهنگ و دورهای محدود است. این نگاه نشان میدهد که او میان بازیگر کمدی و بازیگر کمیک تفاوت قائل بود و کمدی را حاصل مجموعهای از مهارتهای جدی بازیگری میدانست.
شروع کار اکبر عبدی؛ پیش از آنکه کمدین شناخته شود
اتفاقاً وقتی به کارنامه اکبر عبدی هم که نگاه میکنیم مشخص میشود که شروع فعالیت وی هم از آثار کمدی نبوده. او فعالیت خود را با نمایشهای آماتوری آغاز کرد و در مجموعههای تلویزیونی محله برو بیا و باز مدرسهام دیر شد شناخته شد. ورود اکبر عبدی به سینما با فیلم جنجال بزرگ رقم خورد و پس از آن در آثاری، چون اجارهنشینها،ای ایران، دلشدگان، مادر، هنرپیشه و آدمبرفی حضور پیدا کرد. همین فهرست بهتنهایی نشان میدهد که عبدی در سالهای مهم شکلگیری کارنامهاش فقط در اختیار سینمای کمدی نبود و با فیلمسازانی کار کرد که هر یک جهان متفاوتی در سینمای ایران داشتند.
چرا ویژگیهای کمیک اکبر عبدی به امضای بازیگری او تبدیل شد؟
با این حال بازی اکبر عبدی ویژگیهایی داشت که بیش از همه در ژانر کمدی دیده میشد، او از بدن، چهره، صدا، گریم، حرکت و ریتم برای ساخت شخصیت استفاده میکرد و میتوانست با تغییر همین عناصر، شخصیتهایی کاملاً متفاوت بسازد. همین توانایی بود که لقب مرد هزار چهره سینمای ایران را برای او به ارمغان آورد. در عین حال همین ویژگی به رهزنی در مسیر حرفهای او نیز تبدیل شد چراکه طبیعی است که سینما و مخاطبان آن در آثار مختلف همان ویژگیهای موفق را از او بخواهند. در مورد عبدی، این ویژگی بیش از هر چیز قابلیت او برای خلق موقعیتهای کمیک و شخصیتهای اغراقشده بود.
مادر؛ اکبر عبدی در نقشی فراتر از کمدی
فیلم مادر علی حاتمی …
