جوان آنلاین: اغلب بحرانهای ژئوپلتیکی، تلاشها بر افزایش هزینه برای طرف مقابل متمرکز میشود، در حالی که تجربه بازار جهانی انرژی نشان میدهد بسیاری از بحرانها زمانی فروکش کردهاند که هزینه تداوم بحران برای بازیگران ثالث از هزینه پایان آن بیشتر شده است. در بازار انرژی نیز تعیینکنندهترین بازیگران، لزوماً تولیدکنندگان نفت نیستند، بلکه کشورهایی هستند که امنیت رشد اقتصادی، صنعت و تجارت آنها به جریان پایدار واردات انرژی وابسته است. امروز چین، هند، ژاپن، کرهجنوبی و ترکیه سالانه صدها میلیارد دلار صرف واردات نفت و گاز میکنند و بخش مهمی از این انرژی از خلیج فارس و تنگه هرمز عبور میکند. هر روز اختلال در این مسیر، تنها عرضه نفت را کاهش نمیدهد، بلکه هزینه بیمه، حملونقل دریایی، قیمت مواد اولیه، تورم و تولید صنعتی را در بزرگترین اقتصادهای مصرفکننده افزایش میدهد. از همین منظر، دیپلماسی انرژی میتواند از مرحله فروش نفت فراتر رود و به ابزاری برای خلق ذینفع تبدیل شود. هر اندازه منافع بلندمدت واردکنندگان با باز بودن مسیرهای دریایی گره بخورد، انگیزه آنها برای حمایت از ثبات این مسیرها نیز افزایش مییابد. قراردادهای بلندمدت، پیشخرید نفت، تضمین عرضه و سرمایهگذاری مشترک، تنها ابزارهای تجاری نیستند و میتوانند منافع بزرگترین مصرفکنندگان انرژی جهان را با پایان ناامنی و بازگشایی مسیرهای انتقال انرژی همسو کنند.
بزرگترین واردکنندگان انرژی، بزرگترین بازندگان محاصره
امنیت تنگه هرمز بیش از آنکه دغدغه صادرکنندگان نفت باشد، مسئلهای حیاتی برای اقتصادهای واردکننده انرژی است. بر اساس گزارش اداره اطلاعات انرژی امریکا، در سال ۲۰۲۵ بهطور متوسط روزانه حدود ۲۰ تا ۲۱ میلیون بشکه نفت خام، میعانات گازی و فرآوردههای نفتی از تنگه هرمز عبور کرده است. رقمی که معادل حدود ۲۰ درصد مصرف روزانه نفت جهان و نزدیک به ۳۰ درصد تجارت دریایی نفت محسوب میشود. همچنین حدود ۲۰ درصد تجارت جهانی گاز طبیعی مایع نیز از این مسیر انجام میشود. این ارقام نشان میدهد هرگونه اختلال در تنگه، بازار جهانی انرژی را با شوک عرضه مواجه میکند. در میان واردکنندگان، چین بیشترین آسیبپذیری را دارد. بر اساس دادههای آژانس بینالمللی انرژی، این کشور در سال ۲۰۲۵ بهطور متوسط ۱۱/۱ میلیون بشکه در روز نفت خام …
