جوان آنلاین: حسین پناهی نگاه روزمره نداشت، بلکه به هر پدیدهای نگاهی اسطورهای و جهانبینانه داشت. از یک سفره نان، یک راننده تاکسی یا سادهترین اتفاقات روزمره الهام میگرفت، اما هیچگاه اسیر روزمرگی نمیشد.
رسول نجفیان، از هنرمندان باسابقه و پیشکسوت، در گفتوگو با ایبنا با اشاره به آشنایی قدیمی خود با حسین پناهی گفت: حسین به خاطر استعداد نویسندگی وارد صداوسیما شد و ما آنجا با هم آشنا شدیم. معمولاً هر دوشنبه از صداوسیما تلهتئاتر پخش میشد و بخشی از این تلهتئاترها را حسین مینوشت و من کارگردانی میکردم. از جمله مهمترین آنها «دو مرغابی در مه» و «آسانسور» بود که جزو تلهتئاترهای فرهنگی پخش میشد. خیلی از کارها را هم خودش نوشت و هم کارگردانی کرد.
نجفیان افزود: از همان ابتدا بارقه نوشتن در او وجود داشت و مهمتر از نمایشنامهنویسی، شعر نیز همواره همراه نوشتههایش بود و شوریدگی شاعرانه بهشدت در وجودش دیده میشد.
این بازیگر با بیان اینکه بسیاری حسین پناهی را بیشتر بهعنوان بازیگر میشناسند، گفت: او علاوه بر نویسندگی، شاعری منحصربهفرد بود و هیچگاه از کسی تقلید نمیکرد. ویژگیهای ارزشمند خودش را داشت.
وی ادامه داد: بسیاری از دیالوگهای نمایشنامههایش نیز شعر بود و من شاعرانگی او را حتی بیش از بازیگری و نویسندگیاش میدانم.
نجفیان درباره رابطه نزدیک خود با حسین پناهی گفت: ما خیلی با هم گپ میزدیم. من او را «جو» صدا میکردم و او مرا «جک» میخواند. حتی فیلم «هی جو» هم تا حد زیادی تحت تأثیر همین ارتباطی بود که میان ما وجود داشت. همیشه هم به شوخی با هم صحبت میکردیم.
وی …
