جوان آنلاین: در شرایطی که درمان یک دندان میتواند دهها میلیون تومان آب بخورد، کم نیستند کسانی که برای برقراری موازنه دخل و خرج زندگیشان، درمان مشکلات دندان را اولویت آخر خود قرار میدهند و گاهی این اولویت آنچنان به تعویق میافتد که تنها راهکار باقیمانده کشیدن دندانی است که درد میکند. بگذریم که همان کشیدن دندان هم چندان ارزانقیمت نیست، اما خب تنها بخشی از درمانهای دهان و دندان است که بیمهها پای هزینههای آن هستند و اغلب مراکز خیریه و ارزانقیمت هم برای دندان کشیدن گزینههای قابلدسترسی دارند. نتیجه این ماجرا کشیده شدن سالانه میلیونها دندانی است که میتوانستند باقی بمانند. گروه جهادی شهید میرطیبی هم با همکاری خیرین و دندانپزشکان جهادی پای کار آمدهاند تا بلکه دندانی کمتر کشیده شود یا اگر کشیدن دندان به عنوان آخرین راهکار لاجرم است، لااقل این خدمات برای سه دهک پایینی جامعه رایگان انجام شود. اوضاع سلامت دهان و دندان مردم کشورمان چندان مناسب نیست. طبق آمارهای رسمی دانشآموزان ایرانی در سن شش سالگی بهطور میانگین پنج دندان شیری پوسیده دارند و وقتی به سن ۱۲ سالگی میرسند، معمولاً هر کودک دو دندان دائمی پوسیده دارد. این در حالی است که یکی از شاخصهای عدالت در سلامت، میانگین DMFT یعنی میانگین دندانهای پوسیده، کشیده شده در اثر پوسیدگی و پر شده در جمعیت زیر ۱۲ سال است. با چنین وضعیتی در میانگین سنی زیر ۱۲ سال، بدیهی است در بین بزرگسالان شاهد بیدندانی باشیم. همچنانکه در گروه سنی ۳۵ تا ۴۴ سال، شاخص پوسیدگی دندان که شامل دندانهای کشیده، پر شده و پوسیده است حدود ۱۳ است و به دلیل هزینههای سرسامآور خدمات دندانپزشکی، بیشتر افراد در این سن بهدلیل پوسیدگی، دندانهای خود را میکشند. نتیجه این ماجرا هم میشود اینکه در سنین بالاتر، بهویژه بالای ۶۵ سال، نیمی از سالمندان ما کاملاً بیدندان هستند؛ موضوعی که بر کیفیت زندگی، طول عمر و انتخابهای غذایی روزمره سالمندان ما تأثیرات منفی زیادی دارد. در این میان اگر باشند خیرین و گروههای جهادی که به کمک سلامت دهان و دندان مردم بیایند و دهکهای پاییندرآمدی را با هزینههای مناسب یا حتی رایگان درمان کنند، بدیهی است گام بلندی در جهت گسترش سلامت در جامعه برداشته میشود و شاخصهای عدالت در سلامت هم بهبود قابلملاحظهای پیدا میکند. …