نگار رشیدی
در شبی که استقلال سهراب بختیاریزاده نمایشی از اقتدار، بلوغ تاکتیکی و عطش پیروزی را روی پرده سبز مستطیل به تصویر کشید، یک نام بیش از پیش در ذهن هواداران و تحلیلگران حک شد؛ اسماعیل قلیزاده. پیروزی شیرین و بینقص دو بر صفر برابر سپاهان مدعی و پرستاره، تنها یک برد ساده در مسیر لیگ بیستوششم نبود؛ بلکه تاییدیه نهایی بر تولد ستارهای بود که حالا دیگر نمیتوان لقب قدر نادیده را برای او به کار برد. استقلال با این پیروزی درخشان، ۹امتیاز کامل از سه بازی ابتدایی را دشت کرد تا مقتدرانه بر صدر جدول تکیه بزند، اما در پس این صدرنشینی، قصه جذاب و دراماتیک پسرکی ۲۰ساله نهفته است که معادلات تاکتیکی آبیها را دگرگون کرده است.
فوتبال پر از لحظاتی است که سرنوشت یک بازیکن را روی یک اتفاق ساده تغییر میدهد. قلیزاده که فوتبال ایران او را بیشتر در قامت یک وینگر راست و چپ سرعتی و تکنیکی میشناخت، در فصل جدید با ماموریتی کاملا متفاوت روبهرو شد. جدایی غیرمنتظره منیر الحدادی، ستاره لالیگایی و بازیساز تیم از یک سو و مصدومیت بدموقع مهران احمدی از سوی دیگر، کادر فنی استقلال را در یک بنبست تاکتیکی قرار داد. اما سهراب بختیاریزاده، با تصمیمی شجاعانه، به جای تغییر سیستم محافظهکارانه، به پدیده جوان تیمش اعتماد کرد. قلیزاده از کنارههای زمین به قلب تپنده استقلال در پست هافبک هجومی منتقل شد. خیلیها تصور میکردند با بازگشت بازیکنانی نظیر علیرضا کوشکی به نیمکت و درخشش محمدحسین اسلامی در پست وینگر چپ، قلیزاده بار دیگر به پست تخصصی خود بازگردد. اما عملکرد خیرهکننده او در کنار امیرمحمد رزاقینیا در میانه میدان، سهراب را مجاب کرد که به این زوج دست نزند. حاصل این اعتماد؟ حضور ثابت و ۹۰دقیقهای برابر نساجی و مس شهربابک و نمایشی ۸۵دقیقهای و درخشان در شب پیروزی بزرگ مقابل سپاهان. او به معنای واقعی کلمه، جانشینی بر حق برای الحدادی بود.
قصه اسماعیل قلیزاده پر از طعنههای فوتبالی است. پدیدهای که در تیم نوجوانان ایران با گلزنی تماشایی مقابل برزیل، نوید ظهور یک استعداد ناب را داده بود، …
