نازنین دشتی
فوتبال ایران، گویی در یک لوپ زمانی یا همان چرخه تکرار بینهایت گیر افتاده است؛ درست شبیه به فیلمهای علمیتخیلی که قهرمان داستان هر روز صبح بیدار میشود و اتفاقات روز گذشته را موبهمو و با همان جزئیات خستهکننده زندگی میکند. جامجهانی ۲۰۲۶ با تمام هیاهوها، رویاپردازیها و البته وعدههای رنگارنگ و دهانپرکن سرمربی تیم ملی مبنی بر صعود حتمی به مرحله حذفی و حتی قرار گرفتن در جمع ۱۶تیم برتر دنیا، به پایان رسید. اما سهم ما از این فستیوال بزرگ جهانی، چیزی جز یک بیداری تلخ و حذفی زودهنگام در همان مرحله گروهی نبود. حالا، در روزهایی که غبار ناکامی در قاره آمریکا فرو نشسته و حسرتها جای خود را به واقعیت دادهاند، تیم ملی فوتبال ایران باید مسیر پرپیچوخم خود را برای فتح جام ملتهای آسیا ۲۰۲۷ آغاز کند. اما ظاهرا این مسیر جدید، قرار است دقیقا از همان جادههای خاکی و تکراری گذشته عبور کند.
پیش از آنکه به سراغ حریفان تدارکاتی و برنامههای آینده برویم، باید نگاهی به نیمکت لرزان تیم ملی بیندازیم. امیر قلعهنویی که حالا وارد چهارمین سال دوران سرمربیگریاش در تیم ملی شده است، روی لبه تیغ راه میرود. با وجود ناکامی در تحقق وعدههای بلندپروازانه جامجهانی، مدیران فدراسیون فوتبال ظاهرا در یک همفکری جمعی به این نتیجه رسیدهاند که تا پایان جام ملتهای آسیا ۲۰۲۷ به او اعتماد کنند؛ اما این اعتماد، دیگر شبیه به گذشته یک چک سفیدامضا نیست. قرار است در یک جلسه حیاتی و سرنوشتساز در روز چهارشنبه (چهارم شهریورماه)، قلعهنویی رودرروی اعضای هیئترئیسه فدراسیون بنشیند. شروط فدراسیون برای ادامه این همکاری، شفاف، صریح و تا حدودی کوبنده است؛ تزریق جسورانه خون تازه و جوانگرایی، خانهتکانی در کادرفنی و شرط سنگین برای رویای ۲۰۳۰ مبنی بر گنجاندن بندی عجیب اما منطقی در قرارداد که تمدید آن تا جام جهانی ۲۰۳۰ را تنها و تنها مشروط بر یک اتفاق میکند و آن رسیدن به فینال جام ملتهای آسیا است.
با فرض عبور موفقیتآمیز قلعهنویی از این جلسه پرفشار، تیم ملی باید در کمتر از یک ماه دیگر، مهمترین …
