گروه سیاسی- مانیا شوبیری: در حالی که جریانهای تندرو و مدعیان بیچونوچرای مقاومت در تریبونهای رسمی، راه هرگونه دیپلماسی، گفتگو و تنشزدایی را با برچسبهای تند مسدود میکنند، در عمل سناریوهایی را روی میز میگذارند که گویای یک واقعیت تلخ است: «هزینه سیاستهای جنگطلبانه برای مردم و امنیت برای مسئولان!» اظهارات اخیر علی خضریان، نماینده تندرو مجلس و از چهرههای منتسب به جبهه پایداری، مبنی بر ضرورت ساخت «شهرهای حکمرانی در دل کوه» برای مدیران، پرده از نگاهی طبقاتی و منفعتطلبانه برداشت که در آن، مردم سپر بلای تصمیمات سیاسی میشوند. سخنانی که بار دیگر آن روی افراطی گری و جنگ طلبی را به نمایش میگذارد. آنان که مدام بر طبل جنگ میکوبند حاضر نیستند حتی لحظهای طعم ترکش همان جنگ را بچشند.
بحران فقط برای مردم است
تاریخ معاصر و تحولات ژئوپلیتیک جهان گواه یک قاعده ثابت و بیاستثناست: جنگها، تحریمها و تنشها توسط سیاستمداران افراطی آغاز میشوند، اما تاوان سنگین آن را مردمی میپردازند که هیچ نقشی در تصمیمگیریهای کلان نداشتهاند. با این حال، آن چه در هفتههای اخیر در ادبیات سیاسی برخی نمایندگان تندرو مجلس و تئوریپردازان جبهه پایداری شنیده میشود، فراتر از خطای محاسباتی، چرخشی آشکار به سوی نهادینهکردن یک تبعیض هولناک امنیتی است.
علی خضریان، نماینده مجلس شورای اسلامی، در اظهاراتی که موجی از خشم، حیرت و انتقاد را در فضای مجازی و میان سیاسیون برانگیخت، صراحتاً از نیاز به ساخت «شهرهای حکمرانی» در زیرزمین و در دل کوههای مراکز استانها سخن گفت. توجیه او این بود که در زمان تجاوز دشمن، باید مدیران و مسئولان کشور از ترور و خطرات امنیتی ایمن نگه داشته شوند. او اما حتی اشاره ای به لزوم حفظ جان شهروندان همان شهرها نکرد. این اظهارات، فراتر از یک ایده پدافندی ساده، اعترافی تلخ و عریان است. این سخنان به صراحت نشان میدهد طراحان تداوم بحران و مخالفان سرسخت هر گونه دیپلماسی و مذاکره، خود بهتر از هر کس دیگری میدانند …
