هفت صبح| اتفاق پرواز شماره ۹۷۲۰ تهران به دبی در دوم شهریورماه، بار دیگر چهره واقعی بیمسئولیتی، سوءمدیریت و انحصار در صنعت هوانوردی کشور را به نمایش گذاشت. پروازی متعلق به شرکت هواپیمایی ایرانایرتور که از ساعت ۶:۴۰ صبح به ۱۱:۳۰ و سپس به ۱۲ ظهر به تعویق افتاد، اما ماجرا به همینجا ختم نشد؛ مسافران را از ساعت ۱۱ ظهر به داخل هواپیما کشاندند و تا ساعت ۱۳:۳۰ در دمای خفهکننده و بدون روشن کردن سیستم تهویه مطبوع، حبس کردند.
شدت گرما و خفگی داخل کابین به اندازهای بالا رفت که کادر پرواز برای جلوگیری از گرمازدگی و بیهوشی مسافران، ناچار به باز کردن تمامی درهای هواپیما با وجود خطرات شدید ایمنی شدند. سوال اساسی از سید رضا موسوی، مدیرعامل ایرانایرتور این است که آیا خود شما یا مدیرانتان حاضر هستید ده دقیقه در چنین گرمای جهنمی بنشینید و صدایتان درنیاید؟ چرا وقتی هواپیما نقص فنی داشت یا آماده پرواز نبود، مسافران را سوار کابین کردید؟ آیا برای صرفهجویی در مصرف سوخت، جان و کرامت انسانی مردم را به بازی گرفتهاید؟ جالب است که در تمام این ساعات، نه مهمانداران پاسخی دادند و نه خلبان کلمهای برای شفافسازی با مسافران خشمگین و مضطرب حرفی زد.
این مشکلات در حالی اتفاق میافتد که طبق آمارها، شرکتی مثل هواپیمایی ماهان با ثبت تنها ۱۳ درصد پرواز تاخیردار، عنوان منظمترین ایرلاین داخلی را به خود اختصاص داده است؛ اما در خطوطی مانند دبی که به ماهان اجازه پرواز داده نمیشود، فضا برای تاختوتاز و انحصارطلبی ایرلاینهایی چون ایرانایرتور باز مانده است.
میراث شوم خصوصیسازی
ایرانایرتور و گروه هتلهای هما زمانی زیرمجموعه «ایرانایر» بودند و در دوران مدیریت دولتی، خدمات و استانداردهای به مراتب بهتری ارائه میدادند. اما این شرکت به بهانه مشکلات مالی به بخش خصوصی و امثال مجید شکاری واگذار شد؛ خصوصیسازی ناموفقی که ثمرهاش جز افت شدید کیفیت، ناوگان مستهلک و بلیتهای گران نبوده است.
در همین پرواز تهران به دبی، وضعیت داخلی کابین اسفبار بود؛ نشیمنگاه برخی صندلیها از جای خود کنده شده، دستگیرهها …
