کارشناسان حوزه نجات غریق معتقدند تمرکز صرف بر مقصر دانستن مسافران، راهحل ریشهکنی این بحران نیست. در حال حاضر، ناجیان غریق در سواحل مازندران با چالشهای جدی سختافزاری روبرو هستند: نبود پوشش متحدالشکل: بسیاری از ناجیان غریق به دلیل نداشتن لباس کار مشخص و رسمی، با لباس شخصی در ساحل حضور دارند؛ امری که باعث میشود مسافران هشدارهای صوتی و سوت زدنهای آنها را جدی نگیرند. کمبود تجهیزات ترابری ساحلی: ناجیان مجبورند مسافتهای طولانی ساحلی را در گرمای شدید تابستان با پای پیاده طی کنند. تجهیز ناجیان به موتورهای چهارچرخ یا دوچرخههای ساحلی سرعت واکنش آنها را در لحظات بحرانی به شدت افزایش میدهد. فقدان امکانات استقرار: نصب صندلیهای بلند دیدهبانی و سایهبان برای ناجیان غریق، حتی در مناطق شنا ممنوع، امکان نظارت دقیقتر را فراهم میسازد. آمار نگرانکننده غرقشدگی در خزر
بر اساس گزارش رسمی ادارهکل پزشکی قانونی مازندران، روند تلفات در دریای خزر طی سالهای ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۱ خورشیدی روندی افزایشی داشته و به ترتیب ۱۰۹، ۹۹، ۱۴۷ و ۱۶۱ فوتی ثبت شده است.
تغییر ناگهانی عمق آب، وجود ساختوسازهای قدیمی زیر آب ناشی از پیشروی و پسروی دریا، جریانهای کشنده شکافنده و ایجاد جریانهای زیرسطحی در مصب رودخانهها، سواحل مازندران را به یکی از مخاطرهآمیزترین مناطق آبی کشور برای شناگران ناآشنا تبدیل کرده است. لزوم ورود رسانههای سراسری به آموزش رفتارهای دریایی
مسلم قبادیان، فرماندار رامسر، با اشاره به پیدا شدن پیکر هر ۵ غریق حادثه اخیر تا عصر روز جمعه، بر لزوم فرهنگسازی ملی تاکید کرد:
«بومیان منطقه به دلیل آموزشهای محلی، کمتر دچار حادثه میشوند، اما بیشترین آسیب متوجه مسافرانی است که دریا را با استخر اشتباه میگیرند. رسانههای سراسری و استانی در سراسر کشور باید خطرات جریانهای شکافنده دریای خزر را به عنوان یک اولویت ملی آموزش دهند تا از تکرار این دست وقایع تلخ جلوگیری شود.»
چرا دریای خزر شناگران حرفهای را هم غرق میکند؟ | راهنمای بقا در جریان شکافنده
قربانیان خاموش دریا
مرگ تلخ ۵ مسافر در ساحل رامسر
