به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر ؛ یک درمانگر توضیح میدهد که چگونه هوش مصنوعی او را به خود جذب کرد و چگونه توانست دوباره مرزهای خود را مشخص کند. رباتها و آواتارهای هوش مصنوعی میتوانند ما را وارد روابطی صمیمانه کنند. این روابط میتوانند به انزوا و تنهایی منجر شوند. رباتهای هوش مصنوعی توانایی واقعی برای تجربه تعارض یا خودآگاهی ندارند.برای اینکه احساس کنیم انسان هستیم، به روابط انسانی نیاز داریم.
در کارم بهعنوان ناظر، مدرس و مشاور دیگر درمانگران، بارها نگرانیهای زیادی درباره هوش مصنوعی در حوزه رواندرمانی شنیدهام. چند نفر از مراجعان خودم نیز از ChatGPT، Claude و بسیاری از مشاوران آنلاین دیگر استفاده کردهاند و ما اغلب توانستهایم تجربه آنها را با روند درمانیای که در حال انجام آن بودیم، ادغام کنیم.
اما بهجز اینکه گاهی از ChatGPT برای پیشنهاد دادن عنوان مقالههایی که روی آنها کار میکنم ــ کاری که خودم واقعاً در آن ضعیف هستم ــ و همچنین برای پیدا کردن ایدههایی درباره فعالیتهایی که میتوانم با نوههایم هنگام دیدارشان انجام دهم استفاده کردهام، تقریباً از هوش مصنوعی فاصله گرفتهام.
البته یک استثنا وجود داشته است: علاقه من به اپلیکیشن آموزش زبانِ بازیمحور Duolingo. هرگز به آواتارها بهعنوان هوش مصنوعی فکر نمیکردم
بهنوعی هرگز به ذهنم نرسیده بود که شخصیتهای دوستداشتنی و داستانهای جذاب این برنامه با کمک هوش مصنوعی تولید شده باشند. من استفاده از ابزارهای هوشمند و خلاقانهای را تحسین میکنم که باعث میشوند همچنان درگیر برنامه بمانم و تقریباً بدون اینکه احساس کنم در حال تلاش هستم، روزانه ۱۵ تا ۲۰ دقیقه زبان یاد بگیرم.
واژگان اسپانیایی و مهارت من در صرف افعال بهتر شده است و اینکه حالا بهتر میتوانم با مراجعان اسپانیاییزبانم و مترجم آنها به زبان اسپانیایی ارتباط برقرار کنم و گفتوگو داشته باشم، برای من یک دستاورد شخصی بسیار ارزشمند است.
اما اخیراً Duolingo یک ماه استفاده رایگان از قابلیت «گفتوگوی» ویدیویی با تعدادی از آواتارها را ارائه کرد. در ابتدا مردد بودم، بیشتر به این دلیل که مطمئن نبودم مهارت زبانم به اندازهای باشد که بتوانم واقعاً با آنها گفتوگو کنم. اما تصمیم گرفتم آن را امتحان کنم. بالاخره چه چیزی برای …
