به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر ؛درختی میوه میدهد، اما خودش از آن نمیخورد. دریاچهای آب در خود نگه میدارد، اما خودش از آن نمینوشد. همین دو تصویر، چکیده یکی از آموزههای قدیمی هند درباره بخشندگی، هدف زندگی و استفاده از داشتهها برای دیگران است.
این ضربالمثل در فرهنگی که موفقیت فردی را بیش از هر چیز با میزان دستاورد و دارایی میسنجد، معنای جالبی پیدا میکند. پیام آن نفی جاهطلبی نیست؛ بلکه یادآوری میکند که ارزش آنچه میسازیم، زمانی کاملتر میشود که دیگران نیز از آن بهره ببرند. منظور ضربالمثل «درخت از میوه خودش نمیخورد» چیست؟
مضمون این گفته چنین است: «درخت میوه خود را نمیخورد و دریاچه آب خود را نمینوشد؛ انسان خردمند برای سود رساندن به دیگران دارایی و توانایی به دست میآورد.»
این مقایسه نشان میدهد چیزی زمانی به معنای عمیقتری از ارزش میرسد که منفعت آن فقط به صاحبش محدود نماند.
برای انسان، «میوه» میتواند شکلهای مختلفی داشته باشد؛ دانش، تجربه، پول، محبت، زمان، مهارت یا نفوذ اجتماعی. از این نگاه، انسان خردمند الزاماً کسی نیست که بیشترین دارایی را جمع میکند، بلکه کسی است که آنچه در اختیار دارد به چیزی مفید برای دیگران تبدیل میکند.
البته این مفهوم به معنای نادیده گرفتن نیازهای شخصی یا زندگی کردن صرفاً برای رضایت دیگران نیست. یک برداشت متعادل از بخشندگی، جایی برای استراحت، امنیت شخصی و مرزبندیهای سالم نیز باقی میگذارد. بخشندگی زمانی ارزشمندتر است که بتوان آن را در طولانیمدت ادامه داد. این جمله واقعاً از کجا آمده است؟
این عبارت در فضای مجازی اغلب به عنوان یک ضربالمثل ناشناس هندی منتشر میشود، اما ریشه ادبی مشخصتری دارد.
بر اساس آرشیو ادبی Hindwi، این بیت به عبدالرحیم خانخانان، شاعر دوره مغول، نسبت داده شده و یک مجموعه چاپی منتشرشده در سال ۱۹۸۵ نیز به عنوان منبع آن ذکر شده است.
وزارت امور خارجه هند نیز در یکی از سخنرانیهای رسمی خود از ترجمه انگلیسی این بیت استفاده کرده است.
اصل این گفته در قالب دوها (Doha)، نوعی شعر کوتاه هندی که معمولاً در دو مصراع یک اندیشه کامل را منتقل میکند، بیان شده است.
معنای اصلی آن نیز دقیقتر از نسخههای رایج امروزی است: انسان خردمند ثروت و دارایی …
