به گزارش خبرفوری، افزایش چشمگیر تجرد، بهویژه در میان دهه شصتیها و هفتادیها، نه یک انتخاب سبک زندگی، بلکه واکنشی عقلانی به واقعیتی است که در آن «بقای اقتصادی» بر هر آرزوی دیگری سایه افکنده است.
توهم سیاستگذاری با چاشنی وام
دولتها در سالهای اخیر تلاش کردهاند با ابزارهایی مانند «وام ازدواج»، سد تجرد را بشکنند. با این حال، در حالی که در سال ۱۴۰۳ وام ازدواج برای هر زوج ۳۰۰ میلیون تومان تعیین شده است، نگاهی به قیمتهای بازار لوازم خانگی و هزینههای اولیه شروع یک زندگی ساده، بهخوبی نشان میدهد که این مشوقهای سیاستی تا چه اندازه از واقعیتهای کف جامعه فاصله دارند.
اینکه یک زوج جوان برای خرید تنها یک یخچال سایدبایسایدِ باکیفیت و نه چندان لوکس، باید رقمی نزدیک به ۵۰۰ میلیون تومان هزینه کنند، تمام منطق پشت وام ۳۰۰ میلیونی را به چالش میکشد. در واقع، این وام نه تنها به شروع یک زندگی کمک نمیکند، بلکه عملا به یک شوخی تلخ تبدیل شده است؛ چرا که حتی اگر تمامِ این مبلغ را صرف خرید اقلام حیاتی کنند، باز هم بخش بزرگی از نیازهای اولیه بیپاسخ میماند.
بیشتر بخوانید:
فصل داغ مستاجرکُشی | کرامت گمشده انسانی در خانههای ۱۸ متری | وقتی خانهدار شدن به رؤیا و اجارهنشینی به اجبار تبدیل شد
کیفیت بنزین؛ ماجرای نیم درصدی و سه درصدی | بنزین بیکیفیت به خودرو آسیب میزند، بنزین با کیفیت به ما!
دلار ۲۰۰ هزار تومانی و طلای ۲۲ میلیونی | تبدیل سرمایه مردم به کاه | از رهن خانه تا پسانداز خانوار؛ تورم چگونه دارایی مردم را میبلعد؟ | امروز چقدر فقیرتر شدیم؟
شما خنگ نیستید، شما فقط به اندازه کافی پول ندارید! | رتبه کنکور را حساب بانکی والدین تعیین میکند | پشت رتبههای برتر کنکور چه میگذرد؟
اما ماجرا به همینجا ختم نمیشود. «صف دریافت وام» خود داستانی جداگانه دارد. تعداد کثیری از زوجهای جوان ماهها در بروکراسی اداری و صفهای طولانی بانکها سرگردان میشوند تا شاید نوبتشان برسد؛ آنهم در اقتصادی که تورمِ ماهانه باعث میشود قدرت خرید همان ۳۰۰ میلیون تومان در لحظه دریافت، با روز ثبتنام بسیار متفاوت باشد. این «وامدرمانی» در واقع نه تنها راهحل نیست، بلکه شکلی از مدیریت بحران است که بهجای درمان درد اقتصاد، تنها مسکنی برای نادیده …
