«ماشاءالله شمسالواعظین» درباره پیگیری همزمان میدان و دیپلماسی در شرایط فعلی کشور، گفت: اساسا پایان تمامی جنگها، مذاکره است و جنگی وجود ندارد که به مذاکره ختم نشده باشد. همانطور که «وینستون چرچیل» نیز به درستی تأکید دارد هدف غایی جنگها برقراری صلح است. بنابراین مدل شناختهشده دیگری در جهان برای پایانبندی منازعات وجود ندارد. جنگ برای جنگ، بیمعناست؛ چرا که جز ویرانی و تلفات بیفرجام، نتیجهای در پی نخواهد داشت.
دستاوردهای «تاکتیکی» نظامی را میتوان با دیپلماسی به «استراتژیک» تبدیل کرد
وی افزود: معتقدم که مذاکره در سایه قدرت نظامی و یا بر پایه آن، میتواند به موازات هم پیش رفته و به نتیجه برسد. مباحثی که اکنون میان جناحهای گوناگون سیاسی در کشور مطرح میشود، ناشی از ناآگاهی گویندگان نسبت به تاریخ جنگهاست.
این فعال رسانهایعنوان کرد: آنها از این واقعیت بیاطلاعاند که ما میتوانیم دستاوردهای نظامی را پشت میز مذاکره به دستاوردهای سیاسی و استراتژیک تبدیل کنیم. دستاوردهای میدان جنگ، ذاتا تاکتیکی و جزئی هستند و تنها در پرتو دیپلماسی است که به نتیجهای پایدار تبدیل میشوند.
شمسالواعظین تصریح کرد: دستاوردهای نظامی، ماهیتی مرحلهبهمرحله و جزئی دارند و به همین دلیل دستاوردهای تاکتیکی نامیده میشوند. هنر ما این است که پای میز مذاکره، این انباشت دستاوردهای تاکتیکی را به رهاوردهای استراتژیک تبدیل کنیم و براساس آن معامله کنیم؛ این همان فرآیندی است که قدرت چانهزنی ما را در معادلات سیاسی ارتقا میدهد.
مذاکرات تجلیگاه قدرت دفاعی و تهاجمی نیروهای نظامی است
وی خاطرنشان کرد: مدلی جز این برای پایان منازعات وجود ندارد؛ اگر الگوی جایگزینی در تاریخ جنگها سراغ داشتیم، قطعا میشد دربارهاش بحث کرد. حتی در جنگهای کلاسیک قدیم -همان نبردهای شمشیری که قرنها در تاریخ کهن، تاریخ اسلام، تاریخ اروپا و تاریخ جنگهای صلیبی جریان داشت- در واپسین مرحله جنگ، یعنی پس از جنگها، کشورگشاییها و تصرف سرزمین دیگران، مذاکره صورت میگرفت.
روزنامهنگار پیشکسوت افزود: به بیان دیگر، مذاکرات حین جنگ یا پس از جنگ، تجلیگاه قدرت دفاعی و قدرت تهاجمی یک نیروی نظامی بود و آن را به رخ میکشید.
شمسالواعظین تاکید کرد: حال اگر ما مذاکره نکنیم، چه چیزی میتواند …
