وقتی مو سفیدها و استخوان خرد کردههای فوتبال میگویند دادن پول نامتعارف، فوتبال بازیکن -به خصوص جوانان- را خراب میکند، دقیقاً از مسئلهای حرف میزنند که بهترین مثالش، دانیال ایری است.
جوانی که از چند سال قبل در فوتبال ایران چهره و با ذوب آهن برای خود اسم و رسمی به هم زد. سپس برای گذراندن خدمت سربازی راهی ملوان شد و آنقدر خوب بود که همزمان به تیم ملی امید و بزرگسالان دعوت میشد. دانیال در جام ملتهای امیدها دفاع ثابت و فیکس ما بود، در حالی که همین محمد مهدی زارع -دیگر مدافع تازه وارد پرسپولیس در این فصل- روی نیمکت مینشست.
او جز لیست ۳۰ نفره نهایی برای جام جهانی هم بود و یکی از دو جوانی که قلعه نویی در فهرست ۲۶ نفره گذاشت و با خود به آمریکا برد. در بازگشت تیم، صحبت از رفتن دانیال به لیگهای اروپایی و روسیه بود، بعد خبر آمد که نساجی مالکیت او را در اختیار گرفته و در نهایت هم که داستان خرید یک همتی پرسپولیس نقل محافل شد!
البته که گفتند قرارداد او ۵ ساله و مبلغ ۱۰۰۰ میلیارد، مجموع پول رضایتنامه و دستمزد او در این سالهاست. اما کیست که نداند چنین عددی برای فوتبال ما چقدر غیر متعارف است. بازیکن جوانی که قبلاً یک میلیارد میگرفت، دیگر خود را از پیشرفت و یادگیری بینیاز میدانست، حالا کدام مربی میتواند ادعا کند که قادر به کنترل بازیکنی با این قیمت است؟
در فوتبالی که هیچ خروجی و درآمد مالی برای باشگاهها وجود ندارد، فوتبالی که ابتداییترین الزامات و بدیهیات در آن رعایت نمیشود، در کشوری با این همه مشکل معیشتی، پرداخت چنین پولهایی تنها شائبه میآورد و شایعه میزاید! اما سوای حواشی، آنچه بر سر خود دانیال آمد سوژه بحث ماست. چه بسیار جوانهای با استعدادی که ستاره تیم خود بوده و به تیم ملی هم رسیدند، اما در تیمهای بزرگ پایتخت نتوانستند فشار را تحمل و خیلی زود راه خود را جدا …
