لاستیک در نگاه نخست یکی از سادهترین اجزای خودرو بهنظر میرسد؛ قطعهای که وظیفه انتقال نیرو، تحمل وزن و ایجاد تماس خودرو با سطح جاده را برعهده دارد. اما واقعیت فنی صنعتخودرو نشان میدهد تایر یکی از پیچیدهترین اجزای مهندسی خودرو است؛ زیرا تقریبا تمام نیروهای ترمز، شتابگیری و تغییر مسیر از طریق سطح تماس لاستیک با جاده منتقل میشوند.
در خودروهای جدید، لاستیک دیگر صرفا با هدف افزایش عمر یا چسبندگی طراحی و تولید نمیشود. کاهش مقاومت غلتشی، کاهش صدای حرکت، بهبود ترمزگیری روی سطح خیس، افزایش پایداری در سرعتهای بالا و سازگاری با خودروهای برقی، اکنون به شاخصهای اصلی طراحی تبدیل شدهاند.
کاهش مقاومت غلتشی؛ نبرد برای هر لیتر سوخت
یکی از مهمترین محورهای توسعه تایر، کاهش مقاومت غلتشی است. هرچه تغییر شکل لاستیک هنگام حرکت کمتر باشد، انرژی کمتری تلف میشود و خودرو برای حرکت به نیروی کمتری نیاز دارد. به همین دلیل، صنعت لاستیک در سالهای اخیر به سمت ترکیبات جدید لاستیکی، ساختارهای سبکتر و طراحی آجهایی حرکت کرده که بتوانند میان مقاومت غلتشی پایین و چسبندگی مناسب تعادل برقرار کنند.
اهمیت این موضوع در خودروهای برقی حتی بیشتر است؛ زیرا کاهش مقاومت غلتشی میتواند به افزایش برد خودرو کمک کند. مقررات برچسبگذاری تایر در اتحادیهاروپا نیز مقاومت غلتشی، چسبندگی روی سطح خیس و صدای غلتش خارجی را بهعنوان سه شاخص اصلی عملکرد تایر در اختیار مصرفکننده قرار میدهد. اما کاهش مقاومت غلتشی نباید به قیمت کاهش ایمنی تمام شود. چالش اصلی مهندسان لاستیک، ایجاد تعادل میان بهرهوری انرژی، چسبندگی و دوام است؛ سه مولفهای که در بسیاری از موارد در جهتهای متفاوت عمل میکنند.
تایرهای مناسب خودروهای برقی
رشد خودروهای برقی نیز طراحی لاستیک را تغییر داده است. وزن بالاتر برخی خودروهای برقی، گشتاور فوری موتور و ضرورت کاهش مصرف انرژی، فشار بیشتری بر تایر وارد میکند. بنابراین سازندگان درحال توسعه ساختارهایی با تحمل بار بیشتر، مقاومت غلتشی کمتر و قابلیت کنترل صدای حرکت هستند. از سوی دیگر، نبود صدای موتور احتراقی در خودروهای برقی باعث شده صدای ناشی از تماس لاستیک و جاده بیشتر بهگوش سرنشین برسد. بههمین دلیل، طراحی الگوی آج و ساختار داخلی تایر برای کنترل …
