صدای پای ترامپیسم

با وجود محاصره دریایی آمریکا، تحریم پالایشگاه‌های چینی و هشدار به بانک‌های پکن، صادرات نفت ایران متوقف نشده و تداوم فروش روزانه دست‌کم ۶۰۰هزار بشکه، نشانه‌ای از ناکامی واشنگتن در تحقق هدفی است که از سال ۲۰۱۸ به دنبال آن بوده: قطع درآمدهای نفتی ایران.

دولت آمریکا به رهبری دونالد ترامپ و با محوریت اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری، مرحله تازه‌ای از فشار بر ایران را با عنوان «خشم اقتصادی» و «دی‌دی اقتصادی» آغاز کرده و تهدید کرده است تمام شریان‌های مالی و تجاری ایران و حتی کشورهای همکار با تهران را هدف قرار دهد. کارشناسان معتقدند در شرایط فعلی اقتصاد ایران تاب‌آوری اقتصادی ظرفیت نامحدودی ندارد و در صورت تداوم محاصره، درآمد ارزی ایران ممکن است در بهترین حالت به حدود ۲۰‌میلیارد دلار محدود شود و اختلال جدی در تجارت دریایی، تامین نیازهای ضروری اقتصاد را نیز …

حملات ایالات متحده به مناطق جنوبی ایران این پرسش را در میان افکار عمومی مطرح کرد که چرا باید مذاکره کنیم؟ چرا نباید به جنگ ادامه دهیم؟ چرا در جایی که ایالات متحده عهدشکنی کرده، ما باید مذاکره کنیم؟ و غیره. در این میان، اگر کسی از «مذاکره» سخن بگوید از او به‌شدت انتقاد می‌شود. باز برخی می‌گویند مگر ظریف با کری مذاکره نکرد؟ پس مذاکره برای چه؟ با که؟ و چرا؟ پیش از ورود به بحث، ابتدا لازم است نکته‌ای را مطرح کنم، به تشریح آن بپردازم و سپس از آن نتیجه‌گیری کنم.

صادرات هند به ایران که پس از تحریم‌های آمریکا به‌شدت کاهش یافته بود، حالا با توقف تجارت و تراکنش‌های مالی امارات و احتمال تشدید تحریم‌ها، با خطر افت بیشتر روبه‌رو شده است.

ماده ۶۴ برنامه هفتم، دستیابی به سهم ۱۰ درصدی اقتصاد دیجیتال را از تولید ناخالص ملی هدف‌گذاری کرده و ماده ۶۶ نیز دولت را مکلف کرده است با مشارکت بخش غیردولتی، زمینه توسعه زیرساخت‌های ارتباطی، ابری، ذخیره‌سازی و پردازشی را فراهم کند.

سامانه‌های یکپارچه عرضه خودرو که در ابتدا با هدف مدیریت فروش خودروهای داخلی و وارداتی و جلوگیری از تخلفات احتمالی در فرآیند عرضه راه‌اندازی شدند، حالا برخی از آنها با تغییر کارکرد و ابهاماتی تازه مواجه‌اند؛ به‌خصوص سامانه خودروهای وارداتی که با وجود کمرنگ‌شدن نقش آن در عرضه خودرو، همچنان با عنوان مرجع رسمی اطلاع‌رسانی فعالیت می‌کند و همزمان پای تبلیغات و فعالیت‌های تجاری نیز به آن باز شده است.