بارسلونا فصل جدید را با نمایشی آغاز کرد که فراتر از یک پیروزی پرگل بود. پیروزی ۵ بر صفر مقابل الچه در واقع تصویری روشن از ایدههای هانسی فلیک و ظرفیت هجومی تیمی بود که هنوز مهاجم نوک ایدهآل خود را پیدا نکرده است. بارسا این بار نه با تکیه بر یک شماره ۹ کلاسیک، بلکه با تحرک، جابهجایی، سرعت و تقسیم مسئولیت گلزنی، حریف را از پا درآورد؛ نمایشی که یادآور شروعهای پرقدرت بارسا در سالهای گذشته بود.
این برد همچنین از یک واقعیت مهم پرده برداشت: فلیک اگرچه همچنان به دنبال جذب مهاجم هدف است، اما در اختیار داشتن مجموعهای از بازیکنان سریع و تکنیکی به او اجازه میدهد فوتبال متفاوتی را نیز در خط حمله اجرا کند.
رافینیا در نقش مهاجم
یکی از نکات جالب ترکیب بارسلونا، استفاده از رافینیا در نقش مهاجم مرکزی بود. تصمیمی که شاید روی کاغذ موقتی به نظر برسد، اما در زمین به یک مزیت تبدیل شد. رافینیا با عقب آمدن، جابهجایی مداوم و حمله به فضاها، ساختار دفاعی الچه را از شکل طبیعی خارج کرد و فضای بیشتری در اختیار بازیکنان کناری قرار داد.
فلیک همچنان به دنبال یک مهاجم نوک تخصصی است و این موضوع بیدلیل نیست. بارسلونا در دیدارهایی که حریف عقب مینشیند و فضاهای پشت خط دفاع را از بین میبرد، به بازیکنی نیاز خواهد داشت که در محوطه جریمه حضور دائمی داشته باشد. اما بازی در الچه نشان داد تا زمانی که چنین بازیکنی به تیم اضافه شود، فلیک گزینههای دیگری نیز در اختیار دارد.
خریدی که خیلی زود جواب داد
در میان چهرههای جدید، آنتونی گوردون یکی از مهمترین نکات مثبت بازی بود. وینگر انگلیسی تنها چند دقیقه پس از ورود به زمین کافی بود تا نشان دهد چرا بارسلونا روی جذب او حساب باز کرده است.
گوردون با سرعت فوقالعاده، حمله به عمق و مهمتر از همه روحیه تیمی خود، خیلی زود با سبک بازی فلیک هماهنگ شد. او در نخستین حضور رسمیاش دو پاس گل داد و حتی در موقعیتی که میتوانست خودش برای گلزنی اقدام کند، تصمیم …
