ایران آنلاین:
ملیسا کرامت/ مسئولان وقتی از «جوانی جمعیت» حرف میزنند، آیا یک بار هم نشستهاند و هزینه واقعی زندگی یک زوج جوان را حساب کردهاند؟ هزینه اجاره یک خانه کوچک، خریدهای روزمره، درمان، پوشک، لباس و وسایل کودک و دهها خرج دیگری که با تولد یک فرزند به خانواده اضافه میشود، قرار است از کدام جیب پرداخت شود؟
جوان امروز فقط با «نخواستن» از ازدواج یا فرزندآوری فاصله نگرفته است؛ بخشی از ماجرا این است که توان مالی تصمیم گرفتن ندارد. وقتی آینده شغلی نامعلوم است و مسکن بخش بزرگی از درآمد را میبلعد، توصیه به فرزندآوری بدون پاسخ دادن به این مشکلات، بیشتر شبیه پاک کردن صورت مسئله است تا حل آن.
سؤال مردم از مسئولان پیچیده نیست: اگر جوانی شغل ندارد، برای اشتغالش چه کردهاید؟ اگر شاغل است اما درآمدش به اجاره خانه نمیرسد، چه کردهاید؟ اگر ازدواج کرده، برای هزینههای بعد از تولد فرزند چه پشتوانهای برایش ساختهاید؟
نمیشود از جوان انتظار داشت آینده جمعیتی کشور را بسازد، اما وقتی پای شغل، مسکن و هزینه زندگی به میان میآید، او را با همان آینده تنها گذاشت.
اگر قرار است جوانان کشور فرزند بیشتری داشته باشند، شاید قبل از پرسیدن «چرا بچهدار نمیشوید؟» باید یک سؤال صادقانهتر از خودمان بپرسیم:
آیا شرایطی ساختهایم که یک جوان بتواند با خیال راحت بگوید «از پس هزینههای یک خانواده برمیآیم»؟
آمار بیکاری جوانان و تورم اجاره، پاسخ این سؤال را تا حد زیادی روشن کردهاند. حالا نوبت مسئولان است که به جای تکرار توصیهها، عدد و برنامه روی میز بگذارند؛ چند شغل، چند خانه و چه میزان حمایت؟
جوانی جمعیت از پشت تریبون ساخته نمیشود؛ از جایی شروع میشود که جوان بتواند از پس خرج زندگی خودش بربیاید.
انتهای پیام/ …
