تغییر سرمربی قرار بود آغاز فصل تازهای برای لیورپول باشد، اما نخستین آزمون آندونی ایرائولا تصویری متفاوت ارائه کرد؛ تیمی که بسیاری از ضعفهای فصل گذشته را همچنان با خود حمل میکند. تساوی 2-2 برابر نیوکاسل اگرچه مانع از شروع همراه باشکست مربی اسپانیایی شد، اما از نظر فنی بیشتر شبیه یک هشدار بود تا نقطه شروعی امیدوارکننده. ایرائولا حالا خیلی زود متوجه شده که میراث آرنه اسلات فقط چند نتیجه ضعیف نیست، بلکه مجموعهای از مشکلات ساختاری است که برای حل آنها به چیزی فراتر از تغییر سرمربی نیاز دارد.
میانه زمین بدون تعادل
یکی از نگرانکنندهترین نشانهها، آسیبپذیری لیورپول در مرکز زمین بود. رایان گراونبرخ و دومینیک سوبوسلای هر دو بازیکنانی با قابلیتهای هجومی هستند، اما ترکیب آنها بهعنوان زوج محافظ خط دفاعی، تعادل لازم را ایجاد نمیکند. زمانی که هر دو هافبک بیش از حد جلو میروند، فضای بزرگی مقابل مدافعان ایجاد میشود و حریف با چند پاس میتواند ساختار لیورپول را بشکند.
این مشکل در فصل گذشته نیز بارها دیده شد و نخستین نمایش ایرائولا نشان داد هنوز راهحلی برای آن پیدا نشده است. حضور فلوریان ویرتز در نقش هجومیتر، بدون تقویت ساختار پشتسر او، عملاً این عدم تعادل را تشدید میکند. لیورپول برای بازگشت به سطح مدعیان قهرمانی، بیش از یک هافبک خلاق به بازیکنی نیاز دارد که بتواند ریتم بازی را …
