محسن محمدسیفی قرار بود یکی از چهرههای ویژه کاروان ایران در بازیهای آسیایی ناگویا باشد؛ ورزشکاری که حضورش در این دوره میتوانست پنجمین تجربه آسیایی او را رقم بزند و در عین حال، فرصتی برای تکمیل یکی از درخشانترین کارنامههای تاریخ ورزش ایران فراهم کند. اما روزگار شرایط را برای او به گونهای دیگر رقم زد تا پیش از آنکه پایش به ناگویا برسد، از تیم ملی خداحافظی کند.
محمدسیفی که همه فکر و ذکرش کسب چهارمین طلای بازیهای آسیایی بود، چند ماه مانده به این رقابتها و در جریان مبارزه انتخابی تیم ملی مقابل عرفان محرمی دچار مصدومیت شد؛ آسیبی که معادلات را به هم زد و در نهایت او را از ترکیب تیم اعزامی به ناگویا خارج کرد. سیفی پس از این اتفاق، با انتشار متنی رسماً از دنیای قهرمانی خداحافظی کرد تا یکی از پرافتخارترین ووشوکاران ایران، پیش از آنکه آخرین مأموریت آسیایی خود را به پایان برساند، دستکشهایش را بیاویزد.
پایان کار سیفی، البته پایان یک مسیر معمولی نیست. او سالها یکی از ستونهای اصلی ووشوی ایران بود و در بازیهای آسیایی گوانگژو، اینچئون و جاکارتا به مدال طلا رسید؛ سه دوره، سه طلا و سه بار ایستادن روی بلندترین سکوی …
