ایران آنلاین:
نرگس عاشوری؛ گروه فرهنگی / اظهارات عبدالله علیخانی، یکی از مالکان این مجموعه، بیش از آنکه درباره فروش یک ساختمان باشد، تصویری از تغییر یک زیست فرهنگی است؛ تغییری که در آن «سینما» دیگر تنها یک سالن بزرگ در قلب شهر نیست، بلکه مجموعهای از تجربههای متنوع در مراکز تجاری، مالها و حتی صفحه نمایش تلفن همراه است.
تولد یک سینما؛ نماد تهران مدرن
سینما «عصر جدید» در نیمه دوم سال ۱۳۳۶ ساخته شد؛ دورانی که تهران با شتاب به سمت مدرنیزاسیون پیش میرفت و خیابان ولیعصر به مهمترین محور فرهنگی و اجتماعی پایتخت تبدیل شده بود.
در آن سالها، سینماها تنها محل نمایش فیلم نبودند؛ آنها ویترین مدرنیته شهری محسوب میشدند. حضور در سینما، بخشی از سبک زندگی طبقه متوسط جدید بود. لالهزار، جمهوری، ولیعصر و میدان ولیعصر، شبکهای از سالنهای سینمایی را شکل داده بودند که هر کدام هویت مستقلی داشتند.«عصر جدید» نیز در همین فضا متولد شد؛ سالنی که در کنار سینماهایی چون آسیا، آفریقا، رادیوسیتی، استقلال و کریستال، ضلع مهمی از جغرافیای فرهنگی تهران را تشکیل میداد.
دوران طلایی تکسالنها
از دهه ۴۰ تا اواخر دهه ۵۰، سینمای ایران بر پایه سالنهای بزرگ خیابانی اداره میشد. در آن دوره، هر سالن شخصیت خود را داشت؛ برخی محل اکران فیلمهای خارجی بودند، برخی پایگاه فیلمهای فارسی و برخی دیگر میزبان آثار روشنفکری. مخاطب برای دیدن یک فیلم، مقصد مشخصی را انتخاب میکرد و خودِ سینما بخشی از جذابیت تجربه تماشای فیلم بود. در چنین ساختاری، موفقیت یک فیلم تا حد زیادی به جایگاه سالنهای نمایش وابسته بود.
انقلاب؛ پایان یک دوره آغاز دورهای دیگر
پس از انقلاب ۱۳۵۷، بسیاری از سینماها تعطیل، مصادره یا تخریب شدند.«عصر جدید» نیز از این تغییرات مصون نماند. ساختمان اولیه از ریشه تخریب و در همان سال با سه سالن بازسازی شد؛ تغییری که خود نشانهای از آغاز تفکر جدید در مدیریت سالنهای سینما بود. دهه ۶۰، دهه بقا بود. سینماداران بیش از آنکه به توسعه فکر کنند، برای حفظ موجودیت سالنهای …
