به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران ، ظهور چین بهعنوان تولیدکننده پیشرو خودروهای برقی در جهان، اغلب به یک دولت قدرتمند و مداخلهگر نسبت داده میشود، اما این توضیح اهمیت رقابت، تأمین مالی خصوصی و آزمایشهای نهادی را نادیده گرفته و باید از زاویهای دیگر این روند را مورد ارزیابی قرارداد.
بسیاری از کارشناسان براین باورند که موفقیت صنعت خودروهای برقی چین را میتوان حاصل تعامل سه نیروی اصلی سازمانهای رقیب دولت مرکزی، دولتهای محلی توسعهگرا و بازارهای سرمایه دانست. ترکیبی که آزمایشهای فناورانه را تشویق کرد و به شرکتهای خصوصی امکان داد تا خودروسازان دولتی و چندملیتی مستقر را به چالش بکشند.
البته این مدل در کنار نوآوری، پیامدهایی مانند سرمایهگذاری بیش از حد، ظرفیت مازاد و تشدید رقابت را نیز به همراه داشته است.
رقابت وزارتخانهها و شکلگیری سیاست صنعتی
به هرحال نباید فراموش کرد که در سطح ملی، سیاست صنعتی چین نه کاملاً یکپارچه بود و نه بهطور مداوم در جهت حمایت از یک برنده فناوری از پیش تعیینشده حرکت میکرد؛ بلکه وزارتخانهها بر سر اختیارات نظارتی، منابع سیاستی و مسیرهای ترجیحی فناوری با یکدیگر رقابت میکردند.
این چندپارگی در برخی موارد زمینه را برای فعالیت بازیگران جانبی، از جمله خودروسازانی مانند چری و جیلی، کارآفرینان سیاستی و کارشناسان فنی فراهم کرد تا بر سیاستهای صنعتی تأثیر بگذارند و با گذشت زمان، حمایت دولت مرکزی از وسایل نقلیه انرژی جدید، تطبیقیتر و از نظر فناوری فراگیرتر شد.
دولتهای محلی؛ سرمایهگذاران خطرپذیر توسعهای
از سوی دیگر دولتهای محلی نیز لایه دیگری از رقابت را به این ساختار اضافه کردند. استانها و شهرها منابعی مانند زمین، زیرساخت و ابزارهای سرمایهگذاری را در اختیار داشتند که میتوانست برای حمایت از تولیدکنندگان مورد استفاده قرار گیرد.
بسیاری از دولتهای محلی که از دهه 1990 به بعد با سیاستهای صنعتی مرکزی محدودکننده مواجه بودند، راههای خلاقانهای برای پرورش خودروسازان خصوصی که از حمایت رسمی پکن برخوردار نبودند، پیدا کردند.
در این چارچوب، دولتهای محلی بهتدریج نقش سرمایهگذاران خطرپذیر توسعهای را ایفا کردند؛ به این معنا که ضمن ارائه تأمین مالی، زمین و حمایت سیاستی، تلاش داشتند در نهایت …
