محبوبه عظیمزاده | شهرآرانیوز؛ شاید بسیاری از ما، وقتی از آلودگی صوتی حرف میزنیم، به سروصدای خودروها، کارگاههای ساختمانی یا ماشینآلاتی فکر میکنیم که توی شهر پخش میشود. اما بخش مهمی از این آلودگی، ماحصل رفتارهای آزاردهنده روزمره شهروندان است بدون توجه به اینکه در چه موقعیتی قرار دارند، گاهی با یک تماس تلفنی بلند داخل وسایل حملونقل عمومی و گاهی با صدای موزیک بیش از اندازه بلند در دامن طبیعت. مترو و اتوبوس ماشین شخصی ما نیست
صدای حرکت قطار شنیده میشود. چند نفر آرام با هم صحبت میکنند و بقیه، هرکدام در دنیای خودشان هستند، یکی کتاب میخواند، دیگری به بیرون خیره شده است، کسی مشغول فکر کردن است و فردی هم فقط میخواهد تا رسیدن به مقصد، چند دقیقه از شلوغی روز فاصله بگیرد. ناگهان صدای جروبحث بلند یک نفر پشت تلفن سکوت نسبی واگن را میشکند و دیگران، ناخواسته، وارد گفتوگویی میشوند که هیچ نقشی در آن ندارند. در چنین لحظههایی، انتخاب از دیگران گرفته میشود، آنها نمیتوانند تصمیم بگیرند چه چیزی را بشنوند و چه چیزی را نشنوند.
فضاهای حملونقل عمومی، محل زندگی موقت دهها و صدها آدم با نیازهای متفاوت است. یکی میخواهد استراحت کند، یکی میخواهد تمرکز داشته باشد و دیگری میخواهد فقط در سکوت مسیرش را طی کند. احترام به این تفاوتها، گاهی فقط با انتخابها و رفتارهای ساده محقق میشود. همین تغییر کوچک آرامش یک جمع را حفظ میکند. کمی صبورتر باشیم
این اتفاق در فضای کوچک تاکسی بسیار بغرنجتر است. آخرین باری را که سوار تاکسیهای خطی شدهاید به خاطر بیاورید. احتمالا تجربه کردهاید که یکی از مسافران، از لحظه سوار شدن تا رسیدن به مقصد، مشغول صحبت با تلفن بوده است، آنقدر بلند که همه، ناخواسته از جزئیات جلسه کاری، اختلاف خانوادگی یا برنامه آخر هفته او باخبر شدهاند. اگر هم با تلفن صحبت نکند احتمالا دارد توی اکسپلور اینستاگرامش میچرخد و ویدئوها را یکی پس از دیگری رد میکند. آن هم بدون اینکه از هندزفری استفاده کند. در فضای کوچک تاکسی، دیگر جایی برای گریز باقی نمیماند. نه میشود پنجره را بست تا صدا کمتر شود و نه میتوان چند صندلی دورتر نشست.
همه ما گاهی تماس ضروری داریم و کسی انتظار سکوت مطلق ندارد، اما بسیاری از مکالمهها را میتوان کوتاهتر کرد، آرامتر حرف …
