ایران؛ سرزمینِ دل‌های امام‌رضایی، حریمی به وسعت دلدادگی

خوشا به حال این خاک که گام‌های هشتمین اختر ولایت را بر خود دیده است و خوشا به حال این آسمان که سال‌هاست سایه‌گستر گنبد طلایی اوست. خوشا به حال دل‌هایی که نام «رضا» را بر زبان دارند و مهر او را در جان.

من، امام رضایی‌ام؛ و چه افتخاری بالاتر از این که با همه فرسنگ‌هایی که میان من و حرم توست، هر صبح، پیش از آنکه خورشید بر بام جهان طلوع کند، سلام و ارادتی از عمق جان به سوی تو روانه کنم؛ گویی میان من و آستانت هیچ فاصله‌ای نیست و آرام زمزمه کنم:

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا، المرتضی.‌ ای امام مهربانی، ایران به دعای تو دلگرم است و به نگاهت امیدوار. تو برای ما تنها یک نام نیستی؛ پناهی، آرامشی، امیدی و نشانی از آسمان پاک در میان این خاک.

گنبدت قبله دل‌های بی‌قرار است، مشهدت میعادگاه عاشقان و ایران، به برکت حضورت، حریمی است به وسعت یک دلدادگی.

یا علی‌بن‌موسی‌الرضا (ع)،‌ای روشنایی این سرزمین،‌ای پناه دل‌های بی‌پناه و‌ای امید خستگان راه؛ یا شمس‌الشّموس!

دلمان را به پنجره فولادت گره بزن، چراغ نامت را پیش روی ما روشن نگه دار و چشم و دل ما را به نور رضوی منور کن.

راه حرم تو، راهی نیست که تنها با قدم پیموده شود؛ راهی است که از دل آغاز می‌شود؛ با دل‌های شکسته و بی‌قرار، با چشم‌های بارانی، با سلامی از دور و با امیدی که هیچ فاصله‌ای نمی‌تواند آن را خاموش کند.‌ای شمس‌الشّموس!

ایران، به برکت نام تو، فقط جغرافیای یک ملت نیست؛ سرزمینی است که در قلب آن، دل‌های میلیون‌ها انسان به یک نقطه گره خورده است. از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب، هرجا دلی با نام تو می‌تپد، مشهدی از عشق برپاست.

صدای نقاره‌ها که در عمق جان می‌پیچد، بوی عطر حرم که در خاطره زائران می‌ماند و سلام‌هایی که از دور به آستانت می‌رسد، غم‌های روزگار را رنگ صبر می‌زند و …