به گزارش شهرآرانیوز؛ تصور کنید دردی ناگهانی وجودتان را میلرزاند و امانتان را میبرد. این درد، پای شما را به مطب متخصصان حوزههای مختلف باز می کند؛ سرگردان و اسیر این مطب و آن مطب میشوید؛ به امید اینکه شاید متخصصی، منشأ این درد و به دنبال آن درمانی را برایش بیابد. اما درواقع شما درمیان مارپیچ نوبت گرفتن از این متخصصان، گیر میکنید و گرفتار صفهایی میشوید که زمان و پولتان را میبلعند و درنهایت نظر متخصصانی که هرکدام گوشهای از پازل را میبینند، اما احتمالا هیچ کدام، با تمام تصویر پرونده سلامت شما آشنا نیستند. این صحنه، الگوی آشنا و هرروزه نظام درمان ماست.
از سال۱۳۸۳ و با تصویب قانون برنامه چهارم توسعه، پزشک خانواده به عنوان دروازه بان سلامت، وارد ادبیات رسمی سیاست گذاری کشور در حوزه درمان شد؛ پزشکی که قرار بود در ایستگاه نخست مسیر درمان بایستد؛ کسی که بیمار را بشناسد، نیازش را تشخیص دهد و در صورت لزوم، او را به سطح تخصصی ارجاع دهد. اما این دروازه، هرگز آن طور که باید، باز نشد. اجرا در روستاها و شهرهای کوچک محدود ماند و مسیر ارجاع به متخصصان، همچنان ناقص باقی ماند.
اما این روزها گویا این طرح کهنه، نفس تازهای گرفته است. طرح پزشک خانواده که پیشتر در شهرهای زیر ۲۰هزار نفر با موفقیت نسبی همراه بود، اکنون به شهرهای با جمعیت بیش از ۲۰هزار نفر گام گذاشته است. دانشگاه علوم پزشکی مشهد، شهرستان فریمان را به عنوان پایلوت انتخاب کرده است و بیش از شصت پزشک متخصص در پانزده رشته مختلف، بین شهرهای تحت پوشش این دانشگاه جانمایی شدهاند تا زیرساخت ارجاع به سطح ۲ فراهم شود.
با این حال، این تحولات هرچند امیدوارکننده، اما فقط آغاز راهی است که تا استقرار کامل نظام ارجاع، فاصله زیادی دارد و البته همین موضوع واکنش برخی پزشکان را هم به دنبال داشته است؛ دکتر علی سالاریان، رئیس کمیسیون تخصصی مشورتی پزشک خانواده شورایعالی سازمان نظام پزشکی، به تازگی از اعتراض بسیاری از پزشکان به تصمیم تازه دولت برای اجرای سراسری این طرح با عنوان «نسخه ۰۳ پزشک خانواده» خبر داده و گفته است: «اجرای شتابزده و بدون فراهم شدن الزامات اساسی، میتواند پیامدهای جدی برای نظام سلامت، جامعه پزشکی و مردم به همراه داشته باشد».
در این گزارش، سفری خواهیم کرد به کشورهایی که سال هاست …
